Μια Τζολί μας σώζει

Δείτε και άλλα θέματα στην ενότητα:
Μια Τζολί μας σώζει


Αν για τη διακυβέρνηση Καραμανλή η σημαντικότερη καλλιτεχνική στιγμή ήταν η εμφάνιση της Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον, για την εποχή Τσίπρα είναι η Τζολί. Διότι από καλλιτέχνες του έχουν απομείνει πια η Αντζι Σαμίου, η Ραλία Χρηστίδου και οι Ζουγενέληδες


 Τον Μάιο του 2005, όταν η Ελενα Παπαρίζου πήρε το πρώτο βραβείο στη Γιουροβίζιον, ο Δημήτρης Δανίκας, καλεσμένος ως σχολιαστής σε δελτίο ειδήσεων, είχε πει την περίφημη ατάκα: «Μέχρι τώρα η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης Καραμανλή είναι το βρακί της Παπαρίζου».

Σήμερα, ένδεκα χρόνια και τρία Μνημόνια μετά, η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ύστερα από δεκατέσσερις μήνες στην εξουσία, είναι η αλογοουρά της Αντζελίνα Τζολί ανάμεσα στους πρόσφυγες στον Πειραιά και στον Ελαιώνα. Και βέβαια, η επίσκεψή της στου Μαξίμου.


Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η επίσκεψη της χολιγουντιανής σταρ, υπο την ιδιότητα της πρέσβειρας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Προσφυγες, δίνει ακόμη περισσότερη δημοσιότητα στο Προσφυγικό έτσι όπως έχει τραγικά εκβάλει στην Ελλάδα. Και στην εποχή μας η δημοσιότητα, όταν δεν είναι μέρος του προβλήματος, μπορεί να μην είναι ούτε της λύσης αλλά, τουλάχιστον, της δίνει περισσότερες ευκαιρίες. Μέχρι εδώ όλα καλά λοιπόν.

Το outfit «παλικάρι στη δουλειά, στο σπίτι παλικάρι» και σε δεύτερο πλάνο Γεροβασίλη, Παππάς και Κουίκ σαν παρανυφάκια που περιμένουν να πάρουν αυτόγραφο, αποτυπώνουν κυρίως τον βαθύ πρωθυπουργικό επαρχιωτισμό

Το θλιβερό αρχίζει όταν συνειδητοποιείς ότι ο πρωθυπουργός αυτής της υπό εκκρεμότητα χώρας, ο οποίος από διηγήσεις γνωρίζει τη λασπουριά της Ειδομένης – όπου το επίσημο κράτος εκπροσωπείται μόνο από την Αστυνομία και το ΚΕΕΛΠΝΟ – συνεχίζει ακάθεκτος να κάνει πολιτική μέσα από φωτογραφικά ενσταντανέ. Και ούτε καν τα σωστά. Τα κάκιστα αγγλικά τα οποία επιμένει να μιλά με τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου, η αμηχανία του, το outfit «παλικάρι στη δουλειά, στο σπίτι παλικάρι» και σε δεύτερο πλάνο Γεροβασίλη, Παππάς και Κουίκ σαν παρανυφάκια που περιμένουν να πάρουν αυτόγραφο, αποτυπώνουν κυρίως τον βαθύ πρωθυπουργικό επαρχιωτισμό. Σαν να ήταν η Τζολί η οικοδέσποινα και εκείνοι οι καλεσμένοι που σημαιοστολίστηκαν αλλα πήγαν λαθος μέρα.

Αυτά τα πλάνα πριν από κάμποσους μήνες θα μπορούσαν να έχουν έστω μια επικοινωνιακή δύναμη. Τώρα αμφιβάλλω. Ωστόσο εξακολουθούν να αποτελούν τεράααααστια επιτυχία της κυβέρνησης. Για σκεφτείτε. Οταν δεν βλέπουμε τον Τσίπρα να ποζάρει με τον Καμμένο, τον βλέπουμε να μασάει το στόμα του στα συμβούλια της Ευρώπης, να μοιράζει λουλούδια σε γυναίκες δημοσιογράφους σε μία χώρα όπου η δημοσιογραφία είναι υπό διωγμό, να ποζάρει σαν ποδοσφαιριστής που περιμένει το χτύπημα του φάουλ δίπλα σε ξένους ηγέτες, άντε και με τον Λαζόπουλο.

Οπότε μια Τζολί τού έκατσε κουτί! Ποιοι του έχουν απομείνει εξάλλου από καλλιτέχνες; Η παραδοσιακή σχέση της Αριστεράς με την τέχνη και τη διανόηση εξανεμίστηκε σε χρόνο ρεκόρ. Ποιος Θεοδωράκης, ποιος Κατράκης, ποιος Ρίτσος; Η Αντζι Σαμίου, η Ραλία Χρηστίδου και οι Ζουγανέληδες, πατήρ και κόρη, ανεμίζουν τώρα τις παντιέρες μιας Αριστεράς που παρελαύνει με τα μποτάκια της Μενεγάκη (ούτε καν με την ίδια). 

Ε, η Τζολί είναι καλύτερη φωτογραφία.

ΥΓ. Ελπίζω να τον ενημέρωσε επαρκώς γιατί μάλλον η Αντζελίνα γνωρίζει περισσότερα για το Προσφυγικό από τον Πρωθυπουργό μας. Και λυπάμαι που δεν ανήκει πια στον ΣΥΡΙΖΑ η Ραχήλ για να κάνει κι αυτή σέλφι μαζί της. Αλλά δεν πειράζει. Εχει με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που νομίζω ότι χρησιμοποιούν την ίδια βαφή μαλλιών με την Τζολί.

 H Likeίστρια


Οι «συμπέθεροι» του Μαξίμου μπροστά στην Αντζελίνα

Ηταν όλοι εκεί. Η (επίσημη) dream team του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος (σ.σ.: αν και έλειπε βέβαια ο Νίκος Καρανίκας…).


Θυμίζοντας τους συγγενείς που έχουν παραταχθεί για να γνωρίσουν την διάσημη νύφη που έφερε στο σπιτικό τους ο κανακάρης τους. Οση ώρα ο πρωθυπουργός στο κέντρο του γραφείου αντάλλασσε τις πρώτες λέξεις του με την Αντζελίνα Τζολί (σ.σ.: ζώντας κορυφαία στιγμή της καριέρας του – εντάξει, μετά την αγκαλιά του Πάνου Καμμένου το βράδυ των εκλογών…) το «τρίο Μαξιμίνο στην πόρτα» πλησίαζε πολύ κοντά στην έννοια «γύφτικο σκεπάρνι».

Και φυσικά ο καθένας είχε το δικό του απαράμιλλο στυλ: δεξιά ο Νίκος Παππάς μεταμφίεση ανθρώπου που πηγαίνει χαλαρός στο γραφείο, φορώντας δηλαδή τζιν, σακάκι, πουκάμισο και (σ.σ.: εδώ αξίζει ειδική μνεία…) μοδάτα δίχρωμα δετά παπούτσια – το αξεσουάρ δηλαδή που κάνει τη διαφορά. Κοιτούσε τον πρωθυπουργό / «κολλητάρι» να συζητάει με την ανέκφραστη Αντζελίνα έχοντας το ύφος που μπορούσε να μεταφραστεί και ως «μπαγάσα, καθάρισα για σένα πάλι, αλλά χαλάλι σου». Χωρίς να μπορεί να κρύψει μια αδιόρατη ζήλεια – σε λογικά πλαίσια ανδρικής αλληλεγγύης όμως.

Δίπλα του ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργό Τέρενς Κουίκ. Ελαφρώς σαστισμένος καθώς δεν ήξερε αν περνάει τις τελευταίες του ώρες στο Μέγαρο Μαξίμου (σ.σ.: λίγες ώρες πριν είχε δοθεί το τελεσίγραφο του αρχηγού του για την απομάκρυνση Μουζάλα). Με την κίτρινη γραβάτα πιο σφιγμένη από ποτέ, με εκστατικό χαμόγελο (σ.σ.: σαν αυτό που είχε όταν ανακοίνωνε κάτι συγκινητικό στις εκπομπές του – δηλαδή πάντα) έμοιαζε να αναρωτιέται αν είναι υπερβολικό να γονατίσει όπως όταν καταθέτει στεφάνι.

Και τέλος η γυναίκα της παρέας η Ολγα Γεροβασίλη. Ντυμένη με το γνωστό «γεροβασιλί» στυλ και λιγότερο εκστατική ως γυναίκα, κοιτούσε την πρέσβειρα της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ με το κριτικό μάτι μιας πραγματικής συμπεθέρας. Λίγο χαρούμενη για τον κανακάρη της, λίγο με την απορία «τι της βρίσκουν αυτής της κοκαλιάρας οι άντρες, δεν μπορώ να το καταλάβω βρε παιδί μου».

Μια εικόνα τόσο κλασική σα να έχει βγει από παλιά ελληνική ταινία. Γι’ αυτό και τόσο εύκολα αποκωδικοποιήσιμη άλλωστε.

Πηγή: protagon.gr

 

 

Επιστροφή