Ρούλη, (Σωτήρη), "γουστάρω" απάντηση...! (και φωτο)

Δείτε και άλλα θέματα στην ενότητα:
Ρούλη, (Σωτήρη),

Ο Σωτήρης Κύρμπας απαντά στον Δημήτρη Παπαθανασίου



ΤΙΤΛΟΣ:

Σωτήρης Κύρμπας:Ο στρουθοκαμηλισμός (που εύχομαι να είναι) έχει και τα όριά του
fatsimare:(Σωτήρη σε καταλαβαίνω. Δύσκολο να μιλάς για "Ελλάδα" σήμερον...!)

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ:

Σωτήρης Κύρμπας:… και ένα πολιτικό βιογραφικό διά πάσα χρήση και… νόσο
fatsimare:(Αν δεν έβαζες τόσα πολλά (κουράζουν) "βιογραφικά" στοιχεία θα ήταν τέλειο...)

ΣΧΟΛΙΟ:

fatsimare: Έγραψες "ευθαρσώς" (και εύγε) την γνώμη σου την ώρα που όλοι "κρύβονται" για το θέμα...
Σωτήρη, δείχνεις να "απολογείσαι". Γιατί; (!!!)



ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ:

Σωτήρης Κύρμπας:

Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι το άρθρο μου με τίτλο “ Τουρκία; Ποια Τουρκία; Οι μπίζνες να ΄ναι καλά! Ή η διαδρομή μιας προβοκάτσιας (στα μικρά μας Τρίκαλα…)” που δημοσιεύθηκε στο φύλλο του “διάλογου” της 20ης Ιουλίου 2020 προκάλεσε την αντίδραση και απάντηση του κ. Δημήτρη Παπαθανασίου και αυτό για δύο λόγους:

Ο πρώτος γιατί επιτέλους πληροφορείται το τρικαλινό κοινό γραπτώς (verba volant, scripta manent) για τις θέσεις και απόψεις του.

Και ο δεύτερος γιατί μου δίνει την δυνατότητα να αναφερθώ επίσης γραπτώς στον βίο και την πολιτεία μου, πράγμα που κάνει και ο ίδιος μακροσκελώς για τον εαυτό του.

Πριν όμως επικεντρωθώ στην ουσία της πρότασής του για την μετατροπή του μνημείου του Κουρσούμ τζαμιού σε θρησκευτικό χώρο (δηλαδή να λειτουργήσει ως κανονικό τζαμί), μια λέξη στην απάντησή του μου έκανε πραγματικά εντύπωση για πολιτικό άντρα: Η λέξη “στοχοποίηση”.

Εγώ ξέρω ότι κάθε παρέμβαση στον πολιτικό διάλογο, πόσο μάλλον από πολίτη που ασχολείται με τα κοινά, μπαίνει στην “μέγγενη” της κριτικής, της αντιπαράθεσης και ενδεχομένως της στοχοποίησης από δεδηλωμένους αντιπάλους.

Όταν μάλιστα πρόκειται για “κάθε είδους φασιστοειδή και μισαλλόδοξα καθάρματα” όπως γράφει χαρακτηριστικά, ο Δ.Π. θα έπρεπε να με ευγνωμονεί αφού του έδωσα την ευκαιρία να αποδείξει τον αταλάντευτο αντιφασισμό του, καθώς ως Ανένταχτος Αριστερός “δεν μασάει” όπως επίσης γράφει.

Εξάλλου και εγώ “στοχοποιούμαι” σε μερίδα πολιτών και “άσπονδων φίλων” εκθέτοντας τις απόψεις μου ή γνωστοποιώντας τις δράσεις μου.

Στην ουσία τώρα με λίγα και σταράτα λόγια:

Η πρότασή του για μετατροπή του Κουρσούμ τζαμιού σε θρησκευτικό τέμενος, την ώρα που η γειτονική χώρα έχει επιλέξει και το διατυμπανίζει σε ολόκληρο τον κόσμο (με την μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί) τον δρόμο του Ισλαμοφασισμού, είναι είτε πεμπτοφαλαγγίτικη, είτε προϊόν πολιτικού στρουθοκαμηλισμού.

Την ίδια ώρα μάλιστα που η αμφισβήτηση της εδαφικής κυριαρχίας της Ελλάδας από την Νεοοθωμανική Τουρκία είναι απροκάλυπτη και καθημερινή.

Η υποτιθέμενη μέριμνα του Δ.Π. για θρησκευτικό χώρο των εκατοντάδων μουσουλμάνων προσφύγων που κατοικούν μόνιμα ή προσωρινά στην πόλη μας είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Τα τζαμιά είναι ο Δούρειος Ίππος του Ερντογάν στα επεκτατικά του σχέδια.

Και αν το 1994 (εν μέσω της περιβόητης “ελληνοτουρκικής φιλίας” και ελληνοτουρκικών… ζεϊμπέκικων) η πρόταση του Μίλτου Μπάτζιου και όχι συνολικά της δημοτικής παράταξης «Φόρουμ των Πολιτών» (όπως εσφαλμένα γράφει ο Δ.Π.) ήταν κοντόθωρη και ευκαιριακή, σήμερα είναι επιεικώς εκτός τόπου και χρόνου.

Και μια ακόμη διόρθωση: Το Κουρσούμ τζαμί ΔΕΝ είναι μνημείο της ΟΥΝΕΣΚΟ, όπως επικαλείται, παρόλο που ασχολούμενος με τα κοινά της πόλης θα έπρεπε να το γνωρίζει πρώτος απ’ όλους.

Εν πάση περιπτώσει όμως μια σχετική κομπορρημοσύνη ως Τρικαλινοί δεν βλάπτει. Ο μνημειακός χαρακτήρας του έχει αναδειχθεί και είναι εδώ για να θυμίζει πτυχές της Ιστορίας μας.

Όσον αφορά τους χαρακτηρισμούς που θεωρεί ο Δ.Π. ότι του προσήψα:

1. Εξήγησα στο άρθρο μου ότι το σπάσιμο τζαμιών στην είσοδο του Κουρσούμ τζαμί είχε έντονη “μυρωδιά” προβοκάτσιας. Δεν του καταλόγισα ότι είναι ο ίδιος προβοκάτορας.

2. Υπενθύμισα ότι πολλές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) έχουν στήσει χοντρές μπίζνες τα τελευταία χρόνια πάνω στην διαχείριση του μεταναστευτικού (όπως και ο… Παπαδημούλης που κατενόμασα). Δεν αποκάλεσα τον ίδιο μπίζνεσμαν.

3. Το ανέκδοτο που χρησιμοποίησα (οφείλω να ομολογήσω αρκούντως σκληρό) ήταν ακριβώς για να τον αφυπνίσω από τον πολιτικό λήθαργο που μια μερίδα της Αριστεράς επιμένει να βρίσκεται, αγνοώντας ακόμη και σήμερα τον πασιφανή ιμπεριαλισμό της Τουρκίας.

Δεν αποκάλεσα τον ίδιο “ηλίθια πουτάνα”.

Τέλος δεν με λένε Ρούλη (ένα ηλίθιο υποκοριστικό που κουβαλούσα από τους γονείς μου), αλλά Σωτήρη Κύρμπα.

Ένα πολιτικό βιογραφικό διά πάσα χρήση και… νόσο

Όπως προανέφερα, ο Δ.Π. αναφερόμενος στην πολιτική του ταυτότητα και δράση, μου έδωσε το έναυσμα να… περιαυτολογήσω κι εγώ λίγο.

Αρχικώς λίγη ιστορία, κάτι πολύ αρεστό στο αριστερό κοινό να καταφεύγει προκειμένου να αποσείσει την δική του ανυπαρξία σήμερα (“ξέρεις τι τράβηξε ο πατέρας μου ή ο παππούς μου;”…).

Το δικό μου το σόι δεν “τράβηξε”, δεν φυλακίστηκε, δεν εξορίστηκε απλώς, αλλά ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ. Τα δύο αδέλφια της γιαγιάς μου Μαρίκας Γιαλίτσα-Κύρμπα, ο Μήτσος Γιαλίτσας και ο Γιώργος Γιαλίτσας οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα μετά το περιβόητο Στρατοδικείο των Τρικάλων το 1947, υπερασπιζόμενοι μέχρι θανάτου την μαχητική ιδεολογία τους, ενώ με μια μόνο υπογραφή θα γλύτωναν το κεφάλι τους.

Είναι ένας φόρος τιμής που μου δίνεται η ευκαιρία να αποτίσω.

Τα δικά μου αρχικά πολιτικά σκιρτήματα ξεκίνησαν τον τελευταίο χρόνο της Δικτατορίας, όταν - μαθητής Γυμνασίου (14 ετών) - στα Τρίκαλα υποστήριξα με πάθος την εξέγερση του Πολυτεχνείου έστω και μόνο σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις με συμμαθητές μου.
Πρώτη ενεργή και δημόσια πολιτικοποίησή μου ήταν το επόμενο έτος (1974) κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για το Δημοψήφισμα μεταξύ Βασιλευόμενης και Αβασίλευτης Δημοκρατίας, όταν τάχθηκα αναφανδόν υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας κυκλοφορώντας δημοσίως στα Τρίκαλα με την αντίστοιχη κονκάρδα, αδιαφορώντας για το κοινωνικό κόστος που επέσειε αυτή η κίνησή μου.

Παράλληλα, και αμέσως μετά την πτώση της Χούντας, μαζί με αρκετούς συμμαθητές μου (και χωρίς καμιά κομματική καθοδήγηση ή στήριξη) στήσαμε την Μαθητική Αγωνιστική Συσπείρωση (Μ.Α.Σ.) με έντονη δραστηριότητα (προκηρύξεις, εκδηλώσεις κ.λπ.) με πρόταγμα την κατοχύρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των μαθητών και όχι μόνο.

Πρωτοστάτησα στην κορυφαία εκδήλωση της Μ.Α.Σ., στην πρώτη (κατ’ ουσία) επέτειο του Πολυτεχνείου (1975) που διοργανώσαμε στον τότε κατάμεστο (κυριολεκτικώς) κινηματογράφο “Κόσμος” των Τρικάλων, με την προβολή του ντοκιμαντέρ “Ο Αγώνας”, προκειμένου να στείλουμε το μήνυμα ότι οι αγώνες του ελληνικού λαού δεν τελείωσαν με την πτώση της Χούντας , αλλά αντιθέτως συνεχίζονται.


Το επόμενο διάστημα -και εν’ όσω εξακολουθούσα μαθητής του Λυκείου- συνελήφθηκα από την Ασφάλεια Τρικάλων για αναγραφή συνθημάτων, κρατήθηκα για ένα βράδυ, αν και η κατηγορία (ρύπανση δημόσιου χώρου) δεν παραπέμφθηκε σε ακροαματική διαδικασία.
Από το 1977, όταν και κατέβηκα στην Αθήνα για σπουδές, είχα την τύχη (αν και αυτό δεν έγινε διόλου τυχαία, αφού διάβαζα τα κείμενά του) να γνωρίσω τον Γιώργο Καραμπελιά και την τότε Ομάδα για μια Προλεταριακή Αριστερά (Ο.Π.Α.) που πρωτοστατούσε στους αγώνες των εργοστασιακών σωματείων την εποχή εκείνη. Προκειμένου μάλιστα να συμμετέχω ενεργά και να βοηθήσω στην σύσταση εργατικών σωματείων εργάστηκα σε βιομηχανία, όπου πράγματι στήθηκε σωματείο.

Αλλά και γενικότερα στους κοινωνικούς αγώνες για την κατοχύρωση των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού. Όπως η Επιτροπή για την Απελευθέρωση του Γιάννη Σερίφη στην οποία επίσης συμμετείχα.

Συμμετείχα ενεργότατα στις φοιτητικές καταλήψεις του 1979 κατά του Νόμου 815 τόσο στην σχολή μου (τότε Κ.Α.Τ.Ε.Ε., νυν Τ.Ε.Ι.) όσο και σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο της Αττικής (Νομική, Χημικό κ.λπ.) μετέχοντας σε αυτόνομες φοιτητικές και σπουδαστικές παρατάξεις, κόντρα στην πλειοψηφία της ΕΦΕΕ που ελέγχονταν τότε από το ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ εσ.
Υπήρξα ιδρυτικό μέλος της πολιτικής κίνησης “Ρήξη” (1979) και μέλος της συντακτικής ομάδας της, η οποία ήταν μετεξέλιξη της Ο.Π.Α. πρωτοστατούντος του Γιώργου Καραμπελιά.

Μαζί με τους συντρόφους της “Ρήξης” συμμετείχα στο στήσιμο του βιβλιοπωλείου (1981), καθώς επίσης των εκδόσεων “Κομμούνα” (κατόπιν “Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο”), του οποίου βιβλιοπωλείου είχα την τιμή να αναλάβω την διαχείριση τα πρώτα χρόνια.
Έπαιξα (κυριολεκτικώς) την ζωή μου κορόνα-γράμματα την περίοδο 1982-83 όταν κατά την διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας πρωτοστατούσα στους αγώνες για τα δημοκρατικά δικαιώματα των φαντάρων, διάστημα κατά το οποίο παρά την αποχουντοποίηση και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τα “σταγονίδια” κυριαρχούσαν στο στράτευμα. Λεπτομέρειες (που δεν θα αναφέρω) γνωρίζουν αρκετοί παλιοί φίλοι και σύντροφοι.

Ήμουν αυτός που με 2-3 ακόμη συντρόφους της “Ρήξης” -και όχι μόνο- αναλάβαμε το “επιχειρησιακό” μέρος της επίθεσης στο ξενοδοχείο Κάραβελ”, το 1984, όπου επρόκειτο να μιλήσει ο ακροδεξιός-φασίστας ευρωβουλευτής του γαλλικού Εθνικού Μετώπου Ζαν Μαρί Λεπέν, ομιλία που μετά την “εμπρηστική” παρέμβασή μας ματαιώθηκε. Το ίδιο βράδυ συνελήφθηκα, κρατήθηκα για 4 μέρες στην τότε Γενική Ασφάλεια Αθηνών επί της Μαυρομιχάλη. Παραπέμφθηκα σε δίκη μαζί με 7 (αν θυμάμαι καλά) ακόμη συντρόφους, που τελικά αθωωθήκαμε. (Παρένθεση 1: Δεν νομίζω ότι αρκεί η δικονομική ικανότητα του Δ.Π. προκειμένου να με κατατάξει στον ίδιο κύκλο των φασιστοειδών σήμερα).

Την περίοδο 1985-86 εξέδιδα στην Αθήνα μαζί με τους νεολαίους της “Ρήξης” την εφημερίδα υπό τον εύγλωττο τίτλο “Τα Θέλουμε Όλα”, στην οποία ήμουν υπεύθυνος σύμφωνα με τον Νόμο, με ό,τι αυτό συνεπάγονταν εκείνη την εποχή.
Το 1988 συμμετείχα στην μαχητική διαδήλωση στην Τουρκική Πρεσβεία κατά της επίσκεψης του τότε Τούρκου Προέδρου Τουργκούτ Οζάλ, που διοργάνωσε η “Ρήξη” μαζί με οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Η διαδήλωση ολοκληρώθηκε επίσης με “εμπρηστική” επίθεση στην Τουρκική Πρεσβεία, όπου επίσης συνελήφθηκα χωρίς πάντως να παραπεμφθώ σε δίκη. (Παρένθεση 2: Τότε ουδείς στο πανελλήνιο δεν μας αποκάλεσε “ακροδεξιούς”, “εθνικιστές”, “φασίστες”, “μισαλλόδοξους” κ.λπ. Σήμερα που η τουρκική επιθετικότητα είναι απείρως πιο απροκάλυπτη τι άλλαξε;)

Την περίοδο 1987-89 συμμετείχα μαζί με την “Ρήξη” στο Οικολογικό-Εναλλακτικό κίνημα καθώς επίσης στους “Οικολόγους-Εναλλακτικούς”, τον πρώτο και μοναδικό μέχρι σήμερα πολιτικό σχηματισμό του εν λόγω πολιτικού χώρου που πέτυχε στις εθνικές εκλογές του 1989 να εκλέξει βουλευτή.

Το 1990 οικογενειακές-επαγγελματικές υποχρεώσεις με αναγκασαν να επιστρέψω στα Τρίκαλα, όπου είναι γεγονός ότι για μια δεκαετία περίπου αφιερώθηκα στην οικογένειά μου που είχα ήδη δημιουργήσει, αν και παρ’ όλα αυτά παρέμεινα ενεργός πολίτης. Πάντως τόσο την δεκαετία του ’90, όσο και κατόπιν (εποχή των “παχιών αγελάδων”) δεν διαχειρίστηκα ούτε μία δραχμή (ούτε ευρώ κατόπιν) δημοσίου χρήματος.

Παρόλο που ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '80 η επαγγελματική μου δραστηριότητα ήταν στον χώρο του βιβλίου και κατόπιν επιμελητής εκδόσεων, μετά την επιστροφή μου στα Τρίκαλα, το 1994, εργάστηκα ως δημοσιογράφος και από το 2000 είμαι μέλος της Ένωσης Συντακτών Θεσσαλίας Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας. (Παρένθεση 3: Προς τι αυτό το… sic του Δ.Π. όταν με αποκαλεί αρθρογράφο της εφημερίδας όπου εργάζομαι τώρα;)

Το 2003 μου προτάθηκε από τον τότε Δήμαρχο Τρικκαίων Μιχάλη Ταμήλο να αναλάβω το γραφείο Τύπου του Δήμου Τρικκαίων, πρόταση που αποδέχθηκα για δύο λόγους: Πρώτον γιατί εκείνη την περίοδο ήμουν άνεργος και δεύτερον γιατί θεώρησα τιμητικό το γεγονός να εκπροσωπώ τον Δήμο της ιδιαίτερης πατρίδας μου. Στο πόστο αυτό υπηρέτησα για επτά περίπου χρόνια αναδεικνύοντας την ιστορία της πόλης και προβάλλοντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου μου.

Παράλληλα με την επαγγελματική μου δραστηριότητα συνέχιζα πολιτικά να ανήκω στην κίνηση “Άρδην”, που ήταν η μετεξέλιξη της “Ρήξης”, στον χώρο της πατριωτικής Αριστεράς, πάντα πρωτοστατούντος του Γιώργου Καραμπελιά.

Με την οικονομική κατάρρευση και την είσοδο της χώρας στα Μνημόνια συμμετείχα ανελλιπώς στις συγκεντρώσεις των “Αγανακτισμένων”, είτε στα Τρίκαλα είτε σε εβδομαδιαία βάση στην Αθήνα. Μετά την αποτυχία αυτού του μαζικού κινήματος να δώσει πολιτική προοπτική για την χώρα, συνέχισα να συμμετέχω στις κινήσεις προάσπισης των κοινωνικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, όπως οι κινητοποιήσεις κατά των πλειστηριασμών της πρώτης λαϊκής κατοικίας ή των εργατικών διεκδικήσεων των καθαριστριών του Νοσοκομείου Τρικάλων, όπου και πάλι βρέθηκα στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Με την άνοδο στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ κράτησα εξ’ αρχής στάση κριτικής και αναμονής και κυρίως ΔΕΝ συμμετείχα στο ψευδεπίγραφο Δημοψήφισμα του Αυγούστου 2015, στάση μου που είχα τότε δημοσιοποιήσει στον τοπικό Τύπο. (Παρένθεση 4: Τότε “στοχοποιήθηκα” από μερίδα φίλων του Δ.Π. -αλλά και από τον ίδιο- γιατί τα… έχωνα στον Τσίπρα ως υπέρμαχος τάχα του ΝΑΙ. Λίγες βδομάδες αργότερα βέβαια, και μετά την περίφημη “κολοτούμπα”, μάλλον αναδιπλώθηκαν…).

Έχοντας ικανοποιητική (τουλάχιστον) γνώση της Ιστορίας, αντιτάχθηκα σθεναρά στην συμφωνία των Πρεσπών, όχι μόνο για το όνομα αλλά και για το τάχα μακεδονικό έθνος και γλώσσα που αυτή καθιέρωνε πλέον επισήμως.

Συμμετείχα εξ’ αρχής στα μεγάλα συλλαλητήρια διαμαρτυρίας (Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Λάρισα), πρωτοστάτησα στην διοργάνωση του αντίστοιχου μεγάλου συλλαλητηρίου στα Τρίκαλα και θεωρώ μεγάλη μου τιμή το ότι σημείωσε πρωτοφανή επιτυχία για τα τοπικά δεδομένα. Μια επιτυχία που δεν αφορούσε μόνο τον αριθμό των συγκεντρωμένων (οι επικριτές του ανέφεραν τότε ότι είχε μόνο… 5.000 κόσμο), αλλά και στα ποιοτικά του χαρακτηριστικά.

Δεν υπήρξε η παραμικρή παρέμβαση ή ακόμη χειρότερα συμμετοχή ακροδεξιών ή νεοναζιστικών οργανώσεων, ενώ οι ομιλίες των Μητροπολιτών μας κ.κ. Χρυσοστόμου και Θεόκλητου καθώς και του κεντρικού ομιλητή κ. Σάββα Κελεντερίδη κάθε άλλο παρά ακραίες και άναρθρες ήταν. (Παρένθεση 5: Και πάλι “στοχοποιήθηκα” από κάποιους “αναρχικούς” της πόλης, όταν μετά το πέρας του συλλαλητηρίου, και εν μέσω νυκτός, έσπευσαν να… απαλλοτριώσουν πανό του Άρδην από την κεντρική πλατεία, κοινοποιώντας μάλιστα την ενέργειά τους σε αναρχική ιστοσελίδα. Τους απάντησα πως εδώ είμαι, αν θέλουν να τους δώσω και άλλα πανό να εμπλουτίσουν την συλλογή τους).

Χωρίς να έχω καμιά εμφυλιοπολεμική διάθεση, σήμερα που ο απροκάλυπτος Ισλαμοφασισμός βρίσκεται κυριολεκτικώς προ των πυλών μας, θεωρώ ότι είναι απαραίτητη προϋπόθεση η απόκρουσή του προκειμένου να εξακολουθήσουμε να υπάρχουμε ως έθνος και ανοικτή- ελεύθερη κοινωνία. Το ερντογανικό καθεστώς εξάλλου δεν είναι μόνο ιμπεριαλιστικό. Η πάγια πλέον πρακτική του είναι να εξοβελίζει τους αντιπάλους του ως… τρομοκράτες (ακόμη και τους ίδιους πρώην συνοδοιπόρους του) και να τους εξολοθρεύει.

Υ.Γ. 1:
Στις δράσεις μου κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 αναφέρθηκα κυρίως σ’ αυτές που “πρωταγωνίστησα” και όχι στις εκατοντάδες που συμμετείχα. Όπως στην πορεία του Πολυτεχνείου του 1980 (με θύματα τους Ιάκωβο Κουμή και την Σταματίνα Κανελλοπούλου) , ή στην επίσης επέτειο του Πολυτεχνείου του 1985 με θύμα τον Μιχάλη Καλτεζά. Εκείνο το βράδυ εκτός από την κατάληψη του Χημείου επιχειρήσαμε να καταλάβουμε και το Πολυτεχνείο με αποτέλεσμα δύο συναγωνιστές να τραυματιστούν σοβαρά, ο ένας μάλιστα Τρικαλινής καταγωγής ακριβώς δίπλα μου από σφαίρα αστυνομικού.

Υ.Γ. 2:
Σήμερα στα 61 μου εξακολουθώ να παραμένω ενεργός πολιτικά, παρόλο που (είναι αλήθεια) βάρυνα. Γεγονός που μου το επεσήμανε και ο ίδιος ο Δ.Π. σε ένα συναπάντημά μας προ ημερών. Εδώ θα του απαντήσω με πολύ προσωπική “αντεπίθεση”: Σιγά τον… καλογυμνασμένο!

Υ.Γ. 3: Η φωτογραφία είναι από τα νιάτα μου, τα οποία (δόξα τω Θεώ) συνεχίζω να τα τιμώ.

Υ.Γ 4.
Ευχαριστώ τον κ. Δημήτρη Παπαθανασίου που μου έδωσε την ευκαιρία “δημόσια να γδυθώ στη μέση εδώ του πλήθους” (Διονύσης Σαββόπουλος).

Σωτήρης Κύρμπας, Δημοσιογράφος, Μέλος του κινήματος Άρδην

Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα “διάλογος” Τρικάλων 27 Ιουλίου 2020

Δείτε σχετικά άρθρα:

 

 

Επιστροφή