Ένα μοιρολόι για την Ιωνία, μια "αρρώστια" στο παρόν κι ένας φόβος για το μέλλον...

Δείτε και άλλα θέματα στην ενότητα:
Ένα μοιρολόι για την Ιωνία, μια
Ένα χρέος για τους παππούδες μου από το Κορδελιό της Ιωνίας που ήρθαν πρόσφυγες στην Μητέρα Ελλάδα, κυνηγημένοι και προδομένοι εκεί κι εδώ, φέρνοντας μαζί τους μόνο ένα φυλαχτό με Τίμιο Ξύλο κι ένα μωρό στην αγκαλιά.
 Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου


Χλωμή πατρίδα

Ότι μου λεν πως δεν υπάρχει,
πως δεν είναι τάχατες ορθό
για μια φορά ακόμη θα ‘χει
πάλι να πιει ένα ποτό πικρό.

Και τώρα που πάλι θα βραδιάσει.
Στα ματιά σου τη λάμψη έχεις χάσει.
Το βλέμμα σου οι λέξεις της σιωπής.
Τα μελτέμια σου η ανάσα της ζωής.
 
Χλωμή πατρίδα και δικό μου χώμα,
οι πέτρες κελαηδάνε τη γραφή.
Σ’ ένα παγωμένο σάπιο σώμα
κομμάτια και θρύψαλα η ψυχή.

Δεν είναι η πρώτη η φορά
που κανείς ποτέ δεν θα ’ρθει
στη συμφορά που θα ’χεις πάθει
συντρίμμια απλωμένα να μετρά.


Ποίηση: Κώστας Πουλιανίτης
Μουσική - Κανονάκι: Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου
Τραγούδι: Γιάννης Νιάρχος
Κιθάρα: Γιώργος Ρέτος
Ακουστικό Μπάσο: Κώστας Λάμπας
Ηχοληψία φωνής: Άρης Ντελίθεος (Audiohome)
Ηχοληψία οργάνων, μίξη, mastering: Γιώργος Μίγκας (Pink Studios)





Δείτε video:

 

 

Επιστροφή