Νέα ελληνική λογοτεχνία - «Λαβύρινθοι του Πάθους» - Βάϊος Φασούλας

Δείτε και άλλα θέματα στην ενότητα:
Νέα ελληνική λογοτεχνία - «Λαβύρινθοι του Πάθους» - Βάϊος Φασούλας

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ – Αθήνα, Αύγουστος 2018


Για το μυθιστόρημα, «Λαβύρινθοι του Πάθους», παρατίθενται ορισμένα αποσπάσματα σχολιαστών:

Πορτρέτα: Βάιος Φασούλας


Το πνευματικό έργο των Συγγραφέων και Λογοτεχνών του Ελληνισμού της διασποράς, όπως κατ’ επανάληψη έχουμε γράψει, αποτελεί το πολυτιμότερο κληροδότημα προς τη Μητροπολιτική Ελλάδα και το λαό της.

Μέσα από τον καθημερινό τους αγώνα για επιβίωση και προκοπή εκεί στις ξένες πατρίδες, κάποιοι ελληνόψυχοι ξενιτεμένοι, έχουν πάρει στους ώμους τους ως άλλοι Άτλαντες ολόκληρη την Ελλάδα και τον πολιτισμό της, και τον μεταλαμπαδεύουν σε κάθε γωνιά της γης όπου ανθεί ο Ελληνισμός.


Ανάμεσα σε αυτό τον προικισμένο με το χάρισμα της γραφής κόσμο, δεσπόζουσα θέση κατέχει και ο Βάιος Φασούλας, που γι’ αυτόν και το έργο του θα αφιερώσω αυτό το κείμενο….Διαβάζοντας τα βιβλία του σεμνού συγγραφέα και λογοτέχνη Βάιου Φασούλα, δεν έχεις παρά να παραδεχτείς όχι μόνο την πηγαία ειλικρίνεια του, αλλά και ένα καθαρό λυρισμό….

Τα βιβλία του Βάιου Φασούλα, είναι γραμμένα με εντιμότητα και σθένος, και οι λέξεις περνούν στην ψυχή του αναγνώστη και δονούν τις χορδές της ευαισθησίας του. Δεν χρησιμοποιεί περίτεχνες φράσεις και ο λόγος, βγαίνει από την απλή ματιά του συγγραφέα….

Ο Βάιος Φασούλας δεν γράφει μιλάει, διηγείται, πασχίζει, ανασταίνει και ζωντανεύει βιώματα, τόσο από την προσωπική του ζωή, όσο και από αυτή των ηρώων των διηγημάτων του.

Μιχάλης Λυμπερόπουλος-Δημοσιογράφος, Πρόεδρος Αριστοτελείου Ιδρύματος, Κύπρος




Λαβύρινθοι του πάθους - Κριτική

Ένα ακόμα μυθιστόρημα του Βάγιου Φασούλα. Ένας επί πλέον πνευματικός κρίκος στην αλυσίδα της ζωής του. Ήδη, η συγγραφική του αλυσίδα του εν λόγω συγγραφέα αριθμεί πολλούς κρίκους… Και οι οιωνοί είναι πολύ καλοί, όπως εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς μελετώντας τους «ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ».

Για τον αναγνώστη που για πρώτη φορά γίνεται κοινωνός του έργου του Βάγιου Φασούλα θα ήθελα προκαταρκτικά να πω τα εξής: Δεν κατάγεται από …τζάκι ούτε έχει ... κληρονομικές περγαμηνές ο Βάγιος. Δεν έχει πτυχία….σε κορνίζα και… μπάρμπα σε εκδοτικό οίκο! Έχει όμως πηγαίο ταλέντο, έχει αδάμαστη θέληση, έχει ασίγαστο πάθος στο γράψιμο! Και όλα αυτά τα θέτει στην υπηρεσία του απλού ανθρώπου. ....Μοναδική του προίκα είναι το συγγραφικό του ταλέντο, που το καλλιεργεί ανοδικά και ασταμάτητα. Ολοφάνερη η αγάπη του προς τον πολίτη και διαρκής η μέριμνά του για το πώς και με ποιο τρόπο θα κάνουμε την κοινωνία μας πιο δημιουργική, πιο ζεστή και πιο ανθρώπινη με μια μεγάλη αγκαλιά, στην οποία θα έχουν θέση όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής ή τόπου καταγωγής…. Ο συγγραφέας έχει μόνιμα στραμμένες τις κεραίες του και το ενδιαφέρον του προς τη  νεολαία. Γι’ αυτήν κυρίως ανησυχεί, γι’ αυτήν κυρίως γράφει τα βιβλία του. Κι αυτό φαίνεται σ’ αυτό το βιβλίο με την αφιέρωση: Στους νέους του 21ου αιώνα!
Οι ΛΑΒΥΡ ΙΝΘΟΙ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥ Σ… άλλοτε γίνονται λαβύρινθοι του τρόμου στον αμείλικτο κόσμο της νύχτας, άλλοτε σκοτεινά μονοπάτια στην ανεξερεύνητη ψυχή του ανθρώπου, άλλοτε δρόμοι αδιάβατοι που κάνουν το βίο… αβίωτο όσων επιχειρούν να τους διαβούν και άλλοτε πάλι γίνονται πεδίο αισθηματικών συγκρούσεων, που κατακλύζονται από ποικιλόμορφα πάθη…. Δεν είναι μόνο προσέγγιση των άγραφων κανόνων των ανθρώπων του υποκόσμου αυτό το βιβλίο. Είναι και ένα περίτεχνο λογοτεχνικό στήσιμο ενός μυθιστορήματος, γύρω από ένα πραγματικό συμβάν. Και είναι μια πλοκή που σε κρατά σε διαρκές ενδιαφέρον και σε κάνει να το διαβάσεις, αν είναι δυνατόν, αυθημερόν….
Παναγιώτης Γιωτάκης - Καθηγητής Μαθηματικών, Νυρεμβέργη

Λαβύρινθοι του πάθους - Κριτική


Ένα αιώνας βασίλεψε για να παραχωρήσει τη θέση του σε έναν νέο. Μαζί του βασίλεψαν ιδέες και αξίες, που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένες και αναμφισβήτητες. Ο συγγραφέας στο βιβλίο του ?Λαβύρινθοι του πάθους? θίγει τα κακώς κείμενα μιας εποχής, που έδυσε και θέτει εύλογους προβληματισμούς για μια νέα εποχή, που μόλις ανατέλλει. Οι κεντρικοί ήρωες, πρόσωπα καθημερινά, απτά, για το χθες και το αύριο. Κυρίαρχη και αγωνιώδης η μορφή τής Άννας-Μαρίας. Πρόκειται για μια ψυχή σημαδεμένη, για μια γυναίκα υποταγμένη στη μοίρα της, που περιμένει με αγωνία τη στιγμή τής προσωπικής της επανάστασης. Το βιβλίο προσεγγίζει άμεσα και χωρίς υπαινιγμούς την πολυπλοκότητα των σύγχρονων κοινωνιών, αλλά και της ανθρώπινης ύπαρξης. Στις σελίδες του σκιαγραφούνται με ρεαλισμό διάφορες όψεις τής γερμανικής κοινωνίας στις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, όπως αυτές αναδιπλώνονται στις αναμνήσεις τής κεντρικής ηρωίδας. Μέσα από τις αναπολήσεις της εκτυλίσσονται ανθρώπινοι έρωτες, υπαρξιακές αγωνίες και πολύπλευροι προβληματισμοί. Παρακολουθούμε ανθρώπινα δράματα, ελπίδες και όνειρα ατόμων άλλοτε δυναμικών και άλλοτε παρασυρμένων από τα πάθη τους. Άνθρωποι διαφορετικών εθνοτήτων αναγκάζονται να συμβιώσουν σε μια χώρα, που χρωματίζεται έντονα από τα μεταναστευτικά κύματα. Οι συγκρούσεις και οι σχέσεις εκμετάλλευσης κυριαρχούν στη ζωή της νύχτας, που βιώνουν οι πρωταγωνιστές τού έργου. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσπάθεια των ηρώων να απεγκλωβιστούν από την τραγικότητα της μοίρας τους.
Ανδρικοπούλου Κάλια-Εκπαιδευτικός, Αθήνα 2000


Ελπίδα μέσα από τους λαβύρινθους του πάθους


(Γράφει ο Λογοτέχνης-Κριτικός: Χρυσόστομος Ζήσης)
 Βάγιου Φασούλα: «Λαβύρινθοι του Πάθους» - Γερμανία 2001   
Τη σπάνια συνύπαρξη του Κερδώου και του Λόγιου Ερμή φαίνεται πως τη συναντάμε στο πρόσωπο του κ. Βάιου Φασούλα. Τριάντα ολόκληρα χρόνια, μετανάστης στη Γερμανία, εργάζεται συστηματικά με άριστες κερδοφόρες και, παράλληλα, με δημιουργικό μεράκι ασχολείται με τη Λογοτεχνία με την ίδια εσωτερική παρόρμηση, επιτυγχάνοντας πλούσια πνευματικά πράγματα καλλιεργώντας, έτσι, και ανεβάζοντας το πνευματικό επίπεδο των Ελλήνων στη φιλόξενη Χώρα, ενώ η παρουσία του στα Τρίκαλα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη με την πληθώρα των δημοσιευμάτων στις εφημερίδες των Τρικάλων και κυρίως στον «Πρωινό Λόγο που συχνά -πυκνά οι αναγνώστες του διαβάζουν κείμενά του καλογραμμένα, των οποίων το περιεχόμενό τους εκτείνεται και  πέραν της Λογοτεχνίας…. Παρακολουθούμε με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση την πνευματική αυτή παραγωγή του Β.Φ. και διαπιστώνουμε ότι ο εν λόγω συντοπίτης κρατάει με σιγουριά την πέννα του. Το ίδιο ισχύει και για τα βιβλία του, που κερδίζουν τον αναγνώστη. Επισημαίνουμε αυτή την ελπιδοφόρα παρουσία στους δύσκολους και προβληματικούς καιρούς. Η περίπτωση του Βάιου Φασούλα είναι πολύ αξιοπρόσεκτη…. 

Στο πρόσφατο βιβλίο του ο Βάιος Φασούλας με τη δυνατή και εποπτική γραφίδα του, εκφράζει θαρραλέα διαπιστώσεις και  καταστάσεις ανθρώπινες αυτές καθεαυτές, νοσηρές, απαίσιες, θνησιγενείς..... Δε θέτει μόνον «τον δάκτυλόν του εις τον τύπο των ήλων», αλλά υψώνει στεντόρεια τη φωνή του και προκαλεί τους ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων να «ξυπνήσουν» από το λήθαργο της αυτοκαταστροφής των. Ακούστε όλοι παρακαλώ τη φωνή του: Λέει λοιπόν ο ίδιος: «-Μη χαλάτε τον κόσμο μας και τον πλανήτη! Ξυπνάτε ωρέ ξυπνάτε! Ξυπνάτε εσείς οι απλοί και υγιείς του κόσμου μας πολίτες! Και κράξτε, τώρα, όσο πιο δυνατά μπορείτε! Σ’ αυτούς που μας θεωρούν για κόσμο άρριζο, κωφάλαλο, αγνώμονα!… -Ε σεις, μη χαλάτε άλλο πια τον κόσμο μας και τον πλανήτη…!» 


Δυστυχώς οι άνθρωποι σήμερα βρίσκονται δέσμιοι στους παντοειδείς Λαβυρίνθους του πάθους, της ακολασίας και ο μυθικός Μινώταυρος γίνεται πραγματικότητα που ξεσκίζει τις ψυχές, καταβαραθρώνει τις συνειδήσεις από τη κραιπάλη της ασυδοσίας και της ανοησίας, από το Αμόκ του ολέθρου και της καταστροφής. Γι’ αυτό ο αγαπητός Βάιος Φασούλας φωνάζει: -Ας γυρίσουμε τις πυξίδες μας προς τους ορίζοντες της ελπίδας. Είναι το μόνο που δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε….» Ο ίδιος, που, συχνά-πυκνά «αντικρίζει» τις οδυνηρές και αποπνιχτικές και δυσώδεις εικόνες - καταστάσεις πασχίζει με τη γερή, την εύρωστη γραφίδα του να ξυπνήσει την παραπαίουσα Ενωμένη Ευρώπη.

Παστρικές κουβέντες.
Αναμφίβολα οι «Λαβύρινθοι του Πάθους» του Βάιου Φασούλα είναι ένα έργο δυνατό, εντυπωσιάζει και ικανοποιεί κάθε αναγνώστη. Είναι ένα έργο βγαλμένο από την πνιγερή παραπαίουσα ζωή. Προβληματίζει τον καθένα και τον θέτει προ των ευθυνών του...      

        
Βάγιου Φασούλα: «Λαβύρινθοι του πάθους»


(Κριτική: Γράφει ο Λάμπρος Μάλαμας)
Ο τρικαλινός συνάδελφος ζει 30 χρόνια στη Γερμανία. Εργάζεται ως εστιάτορας. Αλλά παράλληλα, είναι κι ένα φυσικό και εμπειρικό, πληθωρικό και γνήσιο πεζογραφικό και ποιητικό ταλέντο. Απόδειξε με τα 10 βιβλία του ως τώρα, την ανήσυχη κι εκρηκτική λογοτεχνική του ιδιοσυγκρασία. Αν υπήρχε υπεύθυνη πνευματική και κριτική ελληνική πολιτεία (όχι σαν αυτή που υπάρχει, των νοσηρών φατριών και ιδιοτελών κυκλωμάτων της Αθήνας) αλλά, κράτος φροντίδας και αντικειμενικής εποπτείας, στον τίμιο και αγωνιστικό ελληνισμό της Διασποράς, ασφαλώς θα εντόπιζε και θα επιβράβευε ταλαντούχους σαν τον Βάγιο Φασούλα, για την όποια σημαντική προσφορά τους στα Γράμματα…. Ο συνάδελφος με το δικό του στρωτό και γλαφυρό ύφος, αφηγείται με παραστατική μαεστρία και αναντίρρητη πειθώ, την κοινωνική σαπίλα, ομόζυγα με τη θυμωμένη φύση. Ενώνει τις άγριες και σημαδιακές συνθήκες, με τις βάρβαρες συμπεριφορές των αρνητικών του ηρώων. Ξεσκεπάζει και αποκαλύπτει βούρκους αβίωτου βίου…. Θίγει παράλληλα και τον κατάφορο άδικο πόλεμο των νεοπειρατών επιδρομέων στα Βαλκάνια, τον κατακερματισμό και την προσφυγοποίηση των λαών. Απογυμνώνει έτσι την εκμεταλλευτική «ευρωενωσιακή» συνομοταξία. Όπως και το πόσο δυστυχούν και υποφέρουν σε ανομολόγητες περιπέτειες οι άνθρωποι με τα οικονομικά προβλήματα της ανεργίας και της μιζέριας. Αυτά τους γίνονται αιχμηρά αγκάθια και ματώνουν καθημερινά τις καρδιές των εγκαταλειμμένων στην τύχη τους βασανισμένων από τις κακοπόριες και τα πάθη υπηκόων, της απάνθρωπης - των τραπεζιτών και άλλων μεγιστάνων - τυραννίδας «Ευρωένωσης», του παραμυθιού της «Παγκοσμιοποίησης» και της «νέας τάξης πραγμάτων», της PAX AMERIKANAS…. «Σύγχρονα Σόδομα και Γόμορρα» τα χαρακτηρίζει εύστοχα ο αυτοστρατευμένος στις κοινωνικές αλήθειες Θεσσαλός λογοτέχνης. Διεκτραγωδεί τον εκπατρισμό και τον όλεθρο των λαών της γηραιάς Ηπείρου….Λυπάται κανείς θύματα και θύτες του αργού και του λευκού θανάτου, όπως τα σκιτσάρει ο Β. Φασούλας. Είναι μια πλειάδα προσώπων από διάφορες φυλές και προελεύσεις. Τύποι και χαρακτήρες σαν τους παρακάτω: Καρίνα, Χάνς, Άννα-Μαρία, Ρόμπερτ, Ανδρέας, Μάρκος, Λίζα, Ραμού, Γκέρχαρτ. Γιασμίν, Μεχμέτ, Αλής, Μιχάλης, Έβαν, Άντον, Στέφανος, Τσάρλι, Ανούσκα, Βασίλης κ. α…. Ο συνάδελφος στο έργο τούτο και στο πρόσωπο του Ομήρου, υπονοεί βιώματα του εαυτού του και δίνει τ’ ανθρωπιστικά  φιλιωτικά μηνύματα, στους πάσχοντες και διχασμένους συνανθρώπους.
Γιάννινα, Ιούλιος 2001 Λάμπρος Μάλαμας+ Διακεκριμένος λογοτέχνης - ποιητής με πάνω από 220 έργα. Δοκιμιογράφος, κριτικός, ιστορικός, δραματουργός. Διευθυντής Αγωνιστικής και Μαχητικής Επιθεώρησης: «Ελεύθερο Πνεύμα».  


ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΙ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ

Το καινούριο μυθιστόρημα του Βάιου Φασούλα, που διακινείται στον υπόκοσμο μιας διεθνικής κοινωνίας, είναι μια κραυγή αγωνίας, ένα SOS, που καυτηριάζει και επισημαίνει, κριτικάρει και φιλοσοφεί, βλασφημεί και λυτρώνει. Οι πλεκτάνες της Λίζας, η ιώβεια υπομονή του Ραμού, η βαθιά αγάπη μεταξύ Ανούσκας και Βασίλη, η φιλοσοφική διάθεση του Ρόμπερτ, για να αναφέρω ένα μόνο μέρος των πρωταγωνιστών του έργου, αποτελούν τη βάση της πλοκής του μυθιστορήματος.
Το μίγμα της σκληρής, ρεαλιστικής πραγματικότητας και της λυρικής διάθεσης των ποιημάτων, σχηματίζουν μια αντίθεση και μετριάζουν το βάθος τής ανθρώπινης κακίας. Ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο αυτό διερωτάται, πώς είναι δυνατόν να φθάνει ο άνθρωπος σε μια τέτοια άβυσσο; Σε μια τόσο υψηλή βαθμίδα αμοραλίστικης συμπεριφοράς; Πώς γίνεται ο σύζυγος, ο πατέρας να γίνεται έρμαιο της σάρκας του; Και μετά έρχεται η αγνή αγάπη δυο νέων, η ηθική επέμβαση ενός ώριμου άνδρα, του Ινδού Ραμού, και ο αναγνώστης αναπνέει, νιώθει ξαλαφρωμένος, διαισθάνεται, ότι οι αξίες δεν έχουν ακόμα πεθάνει…. Αυτά είναι τα μηνύματα, που προσπαθεί να περάσει ο συγγραφέας μέσα απ’ το βιβλίο του. Και τελικά, μέσα από τις δολοπλοκίες, τα δεινά των ναρκωτικών, τις ίντριγκες, τις σεξουαλικές εκτροπές και τον βούρκο του υποκόσμου, αναδύεται ένα χαρμόσυνο τέλος και απ’ τα μύχια της ψυχής του αναγνώστη βγαίνει μια ευχή: είθε να ήταν πάντα και στη ζωή έτσι. Να τιμωρούνται οι κακοί και να αμείβονται οι καλοί και οι τίμιοι. Είθε!

Αγγελική Βόλλνερ Νυρεμβέργη – Δεκέμβρης 2000

Δεν πρόκειται για ήσυχο πνεύμα.



Ο Βάιος Φασούλας αντανακλά το περιβάλλον του πολύ κριτικά. Με την πέννα του δεν θέλει να μαγέψει τους αναγνώστες του, αλλά να τους ξυπνήσει ταρακουνώντας τους και να τους οργανώσει στα κοινά.

Ο Βάιος Φασούλας γράφει με το αίμα της καρδιάς του για περισσότερη δικαιοσύνη και ανθρωπιά στον κόσμο. Από την πατρίδα του την Ελλάδα ήρθε στην Γερμανία για να κερδίσει το ψωμί του. Στο Cadolzburg βρήκε μια δεύτερη πατρίδα. Οι προσωπικές του εμπειρίες στην ξενιτιά τον κάνανε να προειδοποιεί για την αδικία και την αναισθησία. Αλλά ο Βάιος Φασούλας βρισκόταν πάντα ένα βήμα μπροστά. Οι διαμάχες στην Ευρώπη και τον κόσμο δεν τον αφήνουν ασυγκίνητο.

Συνεχώς γράφει για τις προσωπικές του αντιρρήσεις πάνω σε αυτά τα θέματα. Έχει αναπτύξει ένα τελείως δικό του στυλ ανάμεσα στην πρόζα και την ποίηση, που χωρίς να είναι ακαδημαϊκό παίρνει παθητική έκφραση. Ο Βάιος Φασούλας, που αγαπά την ποίηση, βάζει το δάχτυλο κατευθείαν στις πληγές αυτού του κόσμου. Με ξάγρυπνο βλέμμα παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις και τις κοινωνικές μεταβολές.
Το ότι ο κάτοικος της Φύρτης παράλληλα με το επάγγελμα του σαν γαστρονόμος στο Cadolzburg βρίσκει χρόνο και σκόλη για λογοτεχνική ενασχόληση, είναι εκπληκτικό. Ο Βάιος Φασούλας θέλει να σταματήσει την καταστροφή, να κινήσει τους ανθρώπους προς σκέψη και να διαφυλάξει τον πολιτισμό. Γράφει αυτό που νοιώθει χωρίς εάν και χωρίς αλλά. Στην αμεσότητα του μηνύματός του στο συναισθηματικό του περιεχόμενο υπάρχει μια ισχυρή δύναμη, που μιλάει σε κάθε αναγνώστη. Ανοίγει τα μάτια και την καρδιά, ενώνει τους ανθρώπους μεταξύ τους και προειδοποιεί για τις αμαρτίες.

Ο Βάιος Φασούλας μας μεταδίδει αβίαστα, ότι η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο δεν είναι μάταιη και ότι αξίζει να παλεύει κανείς για μια αξία. Στην αλλαγή του χρόνου προσκάλεσε τους ανθρώπους:

«Μη χαλάτε τον κόσμο μας και τον πλανήτη   /  Ξυπνάτε, ορέ, ξυπνάτε!
Ξυπνάτε, εσείς, οι απλοί και υγιείς του κόσμου μας πολίτες!
Και κράξτε, τώρα, όσο πιο δυνατά μπορείτε
Σ’ αυτούς, που μας θωρούν για κόσμο άρριζο, κωφάλαλο και αγνώμονα
Ε, εσείς, μη χαλάτε άλλο πια τον κόσμο μας και τον πλανήτη...»
Το κοινό σπίτι που ονομάζεται Ευρώπη χρειάζεται ανθρώπους σαν και αυτόν.


 

 

 

Επιστροφή