.gif)
Ανέκδοτα έγγραφα που βρέθηκαν σε κώδικες της Εθνικής Βιβλιοθήκης και που αναφέρονται στα διάφορα επαγγέλματα (συντεχνίες ή συνάφια και ισνάφια από το αραβικό esnaf) του Βαρουσίου που ασκούσαν οι "Βαροσλήδες", κάτοικοι της Χριστιανικής συνοικίας της πόλης μας στα χρόνια της Τουρκοκρατίας
Αυτές τις πληροφορίες ερεύνησε και δημοσίευσε ο γυμνασιάρχης Γεώργιος Δ. Παυλίδης καθηγητής φιλόλογος στις εφημερίδες των Τρικάλων «Θάρρος» και «Αναγέννησις» των ετών 1950, 1951, 1952 και 1955.
Οι συντεχνίες στα Τρίκαλα τέλη 17ου αιώνα αρχές του 18ου (3ον)
Ένα μποϋκοτάζ κατά των Εβραίων εμπόρων μετάξης από το 1714 εως το 1732
Κατά τό έτος 1714 οί παραγωγοί μετάξης τών Τρικάλων ύφίσταντο τόν έπιζήμιον άνταγωνισμόν τών Ισραηλιτών καί μερικών ομοεθνών, οί όποιοι έπρομηθεύοντο άπό έξω κατωτέρας ποιότητος μέταξαν, καθώς καί στριμμένα μετάξινα νήματα (ίμπρισίμια) καί τά έπώλουν εις τήν άγοράν τών Τρικάλων εις χαμηλοτέρας προφανώς τιμάς.
Ενώπιον τής καταστάσεως αύτής τά μέλη τοϋ ρουφετίου τών μεταξάδων άπεφάσισαν νά άντιδράσουν διά τοϋ άποκλεισμοϋ τής έξωθεν είσαγομένης μετάξης καί τής παντελούς άπαγορεύσεως τής συναλλαγής μέ τούς Ιουδαίους έμπορους μετάξης.
Υπέγραψαν λοιπόν τήν σχετικήν άπόφασιν, τό πρωτόκολλον τιμής θά έλέγομεν σήμερον, καί παρουσιάσθησαν έν σώματι πρό τοϋ εύρισκομένου τότε εις τήν πόλιν των Μητροπολίτου Λαρίσης Παρθενίου καί τοϋ έζήτησαν νά έπικυρώση καί καταχώριση εις τόν κώδικα τής Μητροπόλεως τήν άπόφασίν των, οποία καί κατεστρώθη ώς έξής:
«+Ό Λαρίσσης Παρθένιος
+Ένώπιον τής ήμών ταπεινότητος παραγενόμενοι άπαντες μικροί τε καί μεγάλοι ρουφετλίδες τοϋ ρουφετίου τών μεταξάδων ένεφάνισαν ήμΐν ομολογίαν τινά συμφωνητικήν, καί ύπό πάντων ύπογεγραμμένην διαλαμβάνουσαν, ώς άπό τοϋ νΰν καί εις τό έξής νά μήν άποκοτίση τινάς μικρός μέγας τοϋ αύτοϋ ρουφετίου νά δουλεύη μαντζάναν, ούτε μήν νά όψωνίση αύτήν, άλλο μετάξι άπό τούς Εβραίους αχαμνόν άπό τινα άλλον, οΰτε νά άγοράζη ήμπρισίμι άπό τούς Εβραίους νά τό μεταπωλεϊ.
Όστις δέ τούτων ήθελε φανή παραβάτης καί άθετών ταύτην τήν συμφωνίαν νά πληρώνη εις τό αύτό ρουφέτιον έκατόν πεντήκοντα άσλανία, καί νά ζημιώνεται τά μέγιστα.
Τήν αύτήν δέ ζημίαν καί παίδευσιν νά κάμωσι καί εις έκεΐνον όποϋ ήθελεν έγνωρίσει τόν τοιοϋτον παραβάτην, καί δέν ήθελε τόν μαρτυρήσει εις τούς μαγιστόρους εις τό νά παιδευθή.
Προς τούτοις έζήτησαν καί έγένετο καί φρικτόν έπιτίμιον έπί παρουσία παντός τοϋ ρουφετίου εις βεβαίωσιν καί διηνεκή διαμονήν τής αύτής κοινής συμφωνίας, καί πάντες κοινή ψήφω καί γνώμη ύπετάγησαν άπαράβατα καί άμετακίνητα εις τό διηνεκές φυλάξαι καί έπιμεϊναι τά είρημένα ώς εϊσιν έγγεγραμμένα έν τη συμφωνητική αύτών ομολογία, καί άθετήσας τι τών είρημένων πάσχειν τάς προλεχθείσας ζημίας.
Όθεν καί εις τήν τούτου διηνεκή ένδειξιν σεσημείωνται καί έν τώδε τώ κώδικι τής καθ’ ήμας μητροπόλεως Τρίκκης, έπί βεβαιώσει τε ήμετέρα, καί μαρτυρίαις τών έντιμοτάτων κληρικών τής μητροπόλεως ταύτης, ,αψιδ Ιουνίου ιε Ίνδικτιώνος ζ: —»
Τά άναφερόμενα εις τό κείμενον άσλανία είναι τά γρόσια. Άρσλάν καί κατά παραφθοράν άσλάν λέγεται, ώς γνωστόν, εις την τουρκικήν λέων.
Ώνομάσθησαν τοιουτοτρόπως κατ’ άρχάς πολωνικά νομίσματα φέροντα τήν παράστασιν λέοντος καί κυκλοφορούντο — όπως καί πολλά άλλα ξένα — έν Τουρκία.
Κατόπιν τό όνομα έδόθη καί εις τό ισοδύναμόν των τουρκικόν γρόσι, άν καί αύτό δέν έφερε τήν εικόνα λέοντος.
Τό ίδιον άκριβώς συμβαίνει επί των ήμερων μας μέ τά γνωστά ρουμανικά λέϊ, τά όποια σημαίνουν λέοντες, χωρίς νά φέρουν πλέον τήν παράστασιν λέοντος.
Τό τεράστιον πρόστιμον των 150 γροσίων (μέ τό ποσόν αύτό έμισθοδοτεΐτο τότε δΤ ολόκληρον τό έτος διδάσκαλος τής πόλεως, μέ ένα δέ γρόσι ήγόραζε κανείς δύο κατσίκια) καί τό γεγονός ότι άνεγνώσθη άφορισμός όχι μόνον κατά των παραβατών, άλλά καί κατά των μή καταγγελλόντων αυτούς δεικνύει τόν σοβαρόν κίνδυνον, πού διέτρεχεν μεταξοβιομηχανία τής πόλεως.
Τό μποϋκοτάζ διετήρήθη επί 18 ολόκληρα έτη, ήτοι μέχρι τοΰ Μαΐου 1732. Τότε, επειδή κατέστη άναπόφευκτος παρά των Εβραίων άγορά τοϋ ίμπρισιμίου, παρεκάλεσαν τά μέλη τής συντεχνίας των μεταξάδων νά καταργηθή προηγουμένη άπαγορευτική άπόφασις καί νά λυθή τό άρχιερατικόν έπιτίμιον, πράγμα τό όποιον καί έγινε, όπως μάς πληροφορεί σχετικόν σημείωμα τοϋ κωδικός.
Αυτές πληροφορίες ερεύνησε και δημοσίευσε ο γυμνασιάρχης Γεώργιος Δ. Παυλίδης καθηγητής φιλόλογος στις εφημερίδες των Τρικάλων «Θάρρος» και «Αναγέννησις» των ετών 1950, 1951, 1952 και 1955.
Πιο συγκεκριμένα:
Θάρρος Τρικάλων τής 8ης Τανουαρίου, 19ης καί 26ης Φεβρουάριου, 10ης Μαρτίου, 2ας, 16ης, 19ης καί 26ης Απριλίου και 11ης Μαίου 1950, Αναγέννησις Τρικάλων 20ής Αύγούστου 1950 καί 2ας Ιουνίου 1955, Νέος Αγών Καρδίτσης 16ης καί 30ης Ιουλίου 1950 καί 2ας Ιουνίου 1955
ΠΗΓΗ:
ΘΕΣΣΑΛΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ
ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΕΚΔΟΣΙΣ
ΕΠ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΟΓΔΟΗΚΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΟΣ
(1 8 8 1 — 1 9 6 1)
ΑΠΟ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
ΚΑΙ ΕΝΩΣΕΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΑΘΗΝΑΙ 1965
ΕΚΔΟΤΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΩΝ
Επιμέλεια: Ιώ Ηλέκτρα Μουτσίκα
Ακολουθεί:
Οι συντεχνίες στα Τρίκαλα τέλη 17ου αιώνα αρχές του 18ου (4ον)
Το προνόμιο των πανάδων διά τα ζωνάρια στα Τρίκαλα του 1734
Δείτε και άλλα άρθρα στο "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΡΙΚΚΑΙΩΝ"
Αυτές τις πληροφορίες ερεύνησε και δημοσίευσε ο γυμνασιάρχης Γεώργιος Δ. Παυλίδης καθηγητής φιλόλογος στις εφημερίδες των Τρικάλων «Θάρρος» και «Αναγέννησις» των ετών 1950, 1951, 1952 και 1955.
Οι συντεχνίες στα Τρίκαλα τέλη 17ου αιώνα αρχές του 18ου (3ον)
Ένα μποϋκοτάζ κατά των Εβραίων εμπόρων μετάξης από το 1714 εως το 1732
Κατά τό έτος 1714 οί παραγωγοί μετάξης τών Τρικάλων ύφίσταντο τόν έπιζήμιον άνταγωνισμόν τών Ισραηλιτών καί μερικών ομοεθνών, οί όποιοι έπρομηθεύοντο άπό έξω κατωτέρας ποιότητος μέταξαν, καθώς καί στριμμένα μετάξινα νήματα (ίμπρισίμια) καί τά έπώλουν εις τήν άγοράν τών Τρικάλων εις χαμηλοτέρας προφανώς τιμάς.
Ενώπιον τής καταστάσεως αύτής τά μέλη τοϋ ρουφετίου τών μεταξάδων άπεφάσισαν νά άντιδράσουν διά τοϋ άποκλεισμοϋ τής έξωθεν είσαγομένης μετάξης καί τής παντελούς άπαγορεύσεως τής συναλλαγής μέ τούς Ιουδαίους έμπορους μετάξης.
Υπέγραψαν λοιπόν τήν σχετικήν άπόφασιν, τό πρωτόκολλον τιμής θά έλέγομεν σήμερον, καί παρουσιάσθησαν έν σώματι πρό τοϋ εύρισκομένου τότε εις τήν πόλιν των Μητροπολίτου Λαρίσης Παρθενίου καί τοϋ έζήτησαν νά έπικυρώση καί καταχώριση εις τόν κώδικα τής Μητροπόλεως τήν άπόφασίν των, οποία καί κατεστρώθη ώς έξής:
«+Ό Λαρίσσης Παρθένιος
+Ένώπιον τής ήμών ταπεινότητος παραγενόμενοι άπαντες μικροί τε καί μεγάλοι ρουφετλίδες τοϋ ρουφετίου τών μεταξάδων ένεφάνισαν ήμΐν ομολογίαν τινά συμφωνητικήν, καί ύπό πάντων ύπογεγραμμένην διαλαμβάνουσαν, ώς άπό τοϋ νΰν καί εις τό έξής νά μήν άποκοτίση τινάς μικρός μέγας τοϋ αύτοϋ ρουφετίου νά δουλεύη μαντζάναν, ούτε μήν νά όψωνίση αύτήν, άλλο μετάξι άπό τούς Εβραίους αχαμνόν άπό τινα άλλον, οΰτε νά άγοράζη ήμπρισίμι άπό τούς Εβραίους νά τό μεταπωλεϊ.
Όστις δέ τούτων ήθελε φανή παραβάτης καί άθετών ταύτην τήν συμφωνίαν νά πληρώνη εις τό αύτό ρουφέτιον έκατόν πεντήκοντα άσλανία, καί νά ζημιώνεται τά μέγιστα.
Τήν αύτήν δέ ζημίαν καί παίδευσιν νά κάμωσι καί εις έκεΐνον όποϋ ήθελεν έγνωρίσει τόν τοιοϋτον παραβάτην, καί δέν ήθελε τόν μαρτυρήσει εις τούς μαγιστόρους εις τό νά παιδευθή.
Προς τούτοις έζήτησαν καί έγένετο καί φρικτόν έπιτίμιον έπί παρουσία παντός τοϋ ρουφετίου εις βεβαίωσιν καί διηνεκή διαμονήν τής αύτής κοινής συμφωνίας, καί πάντες κοινή ψήφω καί γνώμη ύπετάγησαν άπαράβατα καί άμετακίνητα εις τό διηνεκές φυλάξαι καί έπιμεϊναι τά είρημένα ώς εϊσιν έγγεγραμμένα έν τη συμφωνητική αύτών ομολογία, καί άθετήσας τι τών είρημένων πάσχειν τάς προλεχθείσας ζημίας.
Όθεν καί εις τήν τούτου διηνεκή ένδειξιν σεσημείωνται καί έν τώδε τώ κώδικι τής καθ’ ήμας μητροπόλεως Τρίκκης, έπί βεβαιώσει τε ήμετέρα, καί μαρτυρίαις τών έντιμοτάτων κληρικών τής μητροπόλεως ταύτης, ,αψιδ Ιουνίου ιε Ίνδικτιώνος ζ: —»
Τά άναφερόμενα εις τό κείμενον άσλανία είναι τά γρόσια. Άρσλάν καί κατά παραφθοράν άσλάν λέγεται, ώς γνωστόν, εις την τουρκικήν λέων.
Ώνομάσθησαν τοιουτοτρόπως κατ’ άρχάς πολωνικά νομίσματα φέροντα τήν παράστασιν λέοντος καί κυκλοφορούντο — όπως καί πολλά άλλα ξένα — έν Τουρκία.
Κατόπιν τό όνομα έδόθη καί εις τό ισοδύναμόν των τουρκικόν γρόσι, άν καί αύτό δέν έφερε τήν εικόνα λέοντος.
Τό ίδιον άκριβώς συμβαίνει επί των ήμερων μας μέ τά γνωστά ρουμανικά λέϊ, τά όποια σημαίνουν λέοντες, χωρίς νά φέρουν πλέον τήν παράστασιν λέοντος.
Τό τεράστιον πρόστιμον των 150 γροσίων (μέ τό ποσόν αύτό έμισθοδοτεΐτο τότε δΤ ολόκληρον τό έτος διδάσκαλος τής πόλεως, μέ ένα δέ γρόσι ήγόραζε κανείς δύο κατσίκια) καί τό γεγονός ότι άνεγνώσθη άφορισμός όχι μόνον κατά των παραβατών, άλλά καί κατά των μή καταγγελλόντων αυτούς δεικνύει τόν σοβαρόν κίνδυνον, πού διέτρεχεν μεταξοβιομηχανία τής πόλεως.
Τό μποϋκοτάζ διετήρήθη επί 18 ολόκληρα έτη, ήτοι μέχρι τοΰ Μαΐου 1732. Τότε, επειδή κατέστη άναπόφευκτος παρά των Εβραίων άγορά τοϋ ίμπρισιμίου, παρεκάλεσαν τά μέλη τής συντεχνίας των μεταξάδων νά καταργηθή προηγουμένη άπαγορευτική άπόφασις καί νά λυθή τό άρχιερατικόν έπιτίμιον, πράγμα τό όποιον καί έγινε, όπως μάς πληροφορεί σχετικόν σημείωμα τοϋ κωδικός.
Αυτές πληροφορίες ερεύνησε και δημοσίευσε ο γυμνασιάρχης Γεώργιος Δ. Παυλίδης καθηγητής φιλόλογος στις εφημερίδες των Τρικάλων «Θάρρος» και «Αναγέννησις» των ετών 1950, 1951, 1952 και 1955.
Πιο συγκεκριμένα:
Θάρρος Τρικάλων τής 8ης Τανουαρίου, 19ης καί 26ης Φεβρουάριου, 10ης Μαρτίου, 2ας, 16ης, 19ης καί 26ης Απριλίου και 11ης Μαίου 1950, Αναγέννησις Τρικάλων 20ής Αύγούστου 1950 καί 2ας Ιουνίου 1955, Νέος Αγών Καρδίτσης 16ης καί 30ης Ιουλίου 1950 καί 2ας Ιουνίου 1955
ΠΗΓΗ:
ΘΕΣΣΑΛΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ
ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΕΚΔΟΣΙΣ
ΕΠ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΟΓΔΟΗΚΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΟΣ
(1 8 8 1 — 1 9 6 1)
ΑΠΟ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
ΚΑΙ ΕΝΩΣΕΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΑΘΗΝΑΙ 1965
ΕΚΔΟΤΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΩΝ
Επιμέλεια: Ιώ Ηλέκτρα Μουτσίκα
Ακολουθεί:
Οι συντεχνίες στα Τρίκαλα τέλη 17ου αιώνα αρχές του 18ου (4ον)
Το προνόμιο των πανάδων διά τα ζωνάρια στα Τρίκαλα του 1734
Δείτε και άλλα άρθρα στο "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΡΙΚΚΑΙΩΝ"
Επιστροφή
