Ο άνθρωπος, το τελειότερο πλάσμα της δημιουργίας, γεννήθηκε ελεύθερος για να ζει ευτυχισμένος και να μεγαλουργεί.

Kατάφερε με διάφορους τρόπους να κατοχυρώσει τα φυσικά δικαιώματά του, που, όμως, πολλές φορές αυτά κατακερματίστηκαν και καταπατήθηκαν από τους πιο ισχυρούς συνανθρώπους του επιβεβαιώνοντας έτσι τη χαοτική φύση του.
Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηρίσει ένας λογικός και ευαίσθητος άνθρωπος τις φρικαλεότητες που είχαν επιτελέσει οι Ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης εξολοθρεύοντας έξι εκατομμύρια ανθρώπινες ψυχές Εβραίων με μόνο λόγο την καταγωγή τους;

Εύλογο ερώτημα, που δείχνει ότι ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αγριότητας και κτηνωδίας που δεν υποπτεύεται καν τη φθορά και την πτώση του που έπεται αλλά και τη συνέχεια της ζωής του έπειτα από αυτές τις θηριωδίες.

Γιατί όλοι αυτοί οι βασανιστές, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν έπαψαν να είναι σύζυγοι, πατέρες και μάλιστα φιλόστοργοι. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τέτοιες βάναυσες και απάνθρωπες πράξεις, που όμως συνέβησαν, σε τόσο μεγάλο αριθμό συνανθρώπων μας. Η ελληνική πολιτεία τιμά τα αθώα αυτά θύματα με την καθιέρωση της 27ης Ιανουαρίου ως Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος.


Έναντι αυτών των ενεργειών, ως λυτρωτική και άκρως ανθρώπινη φαντάζει στα μάτια μας η ανυστερόβουλη πρωτοβουλία τόσων χριστιανικών οικογενειών τότε να σώσουν με κίνδυνο της ζωή τους πολλούς από τους Εβραίους που διώκονταν με απώτερο σκοπό την εξόντωσή τους. Εύστοχα ο Ν. Καζαντζάκης έχει πει: « αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ». Αυτό αποτελεί ένα κίνητρο, έναν λόγο που οδηγεί τους ανθρώπους σε τέτοιες μεγαλειώδεις πράξεις.


Η αγάπη λοιπόν που είναι η οδός γνώσης της αληθείας, ο θεμέλιος λίθος της αληθινής παιδείας, οδήγησε συνανθρώπους μας να δείξουν το ανθρώπινο μεγαλείο του χαρακτήρα τους. Ο μόνος ορισμός του Θεού στα ευαγγέλια είναι η αγάπη. Ο θεός αγάπη εστίν. Δηλαδή η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, δεν είναι η φιλότης έναντι του μίσους. Είναι ο ίδιος ο Θεός που μας χαρίζεται.

Είναι το δώρο του Θεού που σε κάνει να δεις την εικόνα του στο πρόσωπο του διπλανού σου, του όποιου συνωστίζεται μαζί σου στο λεωφορείο, εκείνου που σε εκνευρίζει, που σε φοβίζει.

Η αγάπη είναι ο καρπός της πίστης ως αποτέλεσμα μιας βιωμένης σοφίας που δεν αφήνει τον άνθρωπο χωρίς ελπίδα. «Ακόμη κι αν ο κόσμος βουβαθεί, η αγάπη θα μιλά με τις πέτρες, είναι ζόρικη, χρειάζεται να δέχεσαι τη δοκιμασία της σα χάδι». Κρατούμε την παρόρμηση, τα παιδικά μας γέλια, το ένστικτο να αφηνόμαστε στο χέρι του Θεανθρώπου. Έτσι ο άνθρωπος ιστιοδρομεί στις τρικυμίες της ζωής και του πνεύματος με την πυξίδα της χριστιανικής πίστης.
Πλούτος θα πει μεγαλοψυχία, ελευθερία. Ο άνθρωπος μέσα στον άνθρωπο είναι ανώτερος απ’ τον άγγελο.

Η πνευματική ζωή είναι ο καθολικός προσανατολισμός του βίου στην καθημερινότητα, την πολιτική, την ποίηση, τη φιλοσοφία. Είναι η οδός που μας οδηγεί στην εσωτερική ευρυχωρία, στη δυνατότητα να χωρέσουμε τον άλλον. Η ευφορία, πιθανότατα επίπλαστη, των προηγούμενων δεκαετιών δίνει τη θέση της στο αβέβαιο μέλλον. Η επιδεινούμενη οικονομική κρίση εντείνει το αίσθημα ανησυχίας και φόβου.

Απλοί άνθρωποι αισθάνονται να χάνεται μέσα από τα χέρια τους η Ελλάδα που γνωρίζουν. Από την άλλη η Ελλάδα ας μη συμπεριφέρεται σαν τον κουτσό που νομίζει ότι στη δύσκολη στιγμή θα φυτρώσουν φτερά και θα διασωθεί χωρίς κόστος υλικό είτε συναισθηματικό.


Η σύγχρονη ζωή όντας ανταγωνιστική και η διαβίωση κυρίως στις μεγαλουπόλεις αρκετές φορές κουραστική έως απάνθρωπη, οδηγεί στον ατομικισμό, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος ν’ ασχολείται πρωτίστως και περισσότερο με τον εαυτό του παρά με το σύνολο, με το κοινό καλό.

Η μοναξιά δέρνει πολλές ψυχές ακόμη και νεανικές. Νέοι καταφεύγουν στη χρήση ναρκωτικών ουσιών με αποτέλεσμα να μη ζουν την πραγματικότητα που γι’ αυτούς είναι οδυνηρή. Επικρατεί απομόνωση λόγω της αδιαφορίας που φθείρει τις σχέσεις. Η έλλειψη δυναμογόνων, χειροπιαστών κ εύληπτων στόχων οδηγεί τους ανθρώπους στο να μην κάνουν όνειρα, στο να αποβλέπουν στην ικανοποίηση της υλικής πλευράς της ύπαρξής τους.


Ενυπάρχει η κατάπτωση και η κατάθλιψη λόγω έλλειψης επικοινωνίας, η ανησυχία για την κλιμάκωση της τρομοκρατίας. Η χώρα βυθίζεται στην παγωνιά του μνημονίου. Έχουμε την αίσθηση πως κατέχουμε τη γνώση του όλου ενώ είμαστε ένα ελάχιστο μέρος. Θέλουμε να χωρέσουμε στο κουβαδάκι μας την απέραντη θάλασσα. Όμως ας εξακολουθούν να χτυπάνε οι καμπάνες νωρίς το πρωί τις Κυριακές κι ας μας ξυπνούν…Ας παροτρύνουμε τους εαυτούς μας να ξαναέρθουν πιο κοντά στον Άνθρωπο.

ΒΑΛΚΑΝΙΩΤΗ ΣΟΦΙΑ
Φιλόλογος