Εκδήλωση για τον «Εκπαιδευτικό στα χρόνια του ΔΝΤ»

Αξιολόγηση, μείωση μισθών, αύξηση ωραρίου, μετακινήσεις σε διαφορετικά σχολεία, σπάθη απόλυσης επικρεμάμενη, πλαίσιο μεταθέσεων…. Αυτά είναι λίγα από τα προβλήματα που απασχολούν τους εκπαιδευτικούς ως προς την εργασιακή τους σχέση.

Αν προσθέσουμε και τα δεκάδες προβλήματα έλλειψης υλικοτεχνικής υποδομής, ποιότητας των βιβλίων και λοιπών ζητημάτων που σχετίζονται με την αμιγή εκπαιδευτική διαδικασία, τότε γίνεται κατανοητή η πολύ μεγάλη προσέλευση τρικαλινών εκπαιδευτικών στη χθεσινή εκδήλωση για τον «Εκπαιδευτικό στα χρόνια του ΔΝΤ», στο Δημαρχείο Τρικάλων.

Τη διοργάνωσε η συνδικαλιστική παράταξη Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, με ομιλητές τους Χρ. Κάτσικα, φιλόλογο – αναλυτή και Δ. Μάνο, νηπιαγωγό – συγγραφέα.

Ο Χρ. Κάτσικας, με παρουσία και στον αθηναϊκό Τύπο και στον διάσημο εκπαιδευτικό ιστοτόπο alfavita.gr, αναφέρθηκε αρχικώς στα βασικά ζητήματα που προωθεί η «επιχείρηση αξιολόγηση».
Εθεσε τα θέματα: ποιος την κάνει, για ποιον και με ποιον σκοπό.

Με επιχειρήματα από την ίδια την καθημερινή εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και γενικότερους  προβληματισμούς θεωρητικής φύσης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αξιολόγηση αποτελεί μια διαδικασία που ουσιαστικά καταργεί τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και αφαιρεί από τους εκπαιδευτικούς το δικαίωμα στην εργασία με όρους και συνθήκες τέτοιους, που να είναι ικανοί για την επιβίωσή τους.

Ο κ. Μάνος επιχείρησε μια πιο ευρεία ανάλυση των προβληματισμών που απασχολούν τους εκπαιδευτικούς ως προς το «κλασικό» ερώτημα «Τι να κάνουμε;» .

Ουσιαστικά, περιέγραψε την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος σε επίπεδο δράσεων, αναγκών και στόχων. Κύριο συμπέρασμα, η ανάγκη συσπείρωσης των εκπαιδευτικών στους συλλόγους τους – τις ΕΛΜΕ – και η σύνδεση των αιτημάτων τους με τους άλλους κλάδους των εργαζομένων.

Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και η συζήτηση που ακολούθησε. Ολοι οι ομιλητές αναφέρθηκαν σε πλήθος ζητημάτων σχετικά με τον τρόπο αντίδρασης σε όσα μέτρα επιβλήθηκαν ή ετοιμάζονται για τους εκπαιδευτικούς και συνολικώς για τους εργαζόμενους.

 Ο καθένας από τη σκοπιά του, μεν, αλλά με κοινή συνισταμένη, ότι «δεν πάει άλλο». Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως, που στη συζήτηση δεν συμμετείχαν μόνο εκπαιδευτικοί, αλλά και εργαζόμενοι ή συνδικαλιστές από άλλους κλάδους.

Κάτι που επιβεβαιώνει τις διεργασίες που γίνονται στην κοινωνία και στους εργαζόμενους, ως προς το τι μέλλει γενέσθαι ενάντια στα μνημόνια, όσα ήρθαν κι όσα θα έρθουν.

Θανάσης Μιχαλάκης