Σιάγκα Βαρβάρα Χριστίνα - 3ο  Γυμνάσιο Τρικάλων Τμήμα Α3


Ξεκινήσαμε την εκδρομή μας από το σχολείο  όπου  μας χώρισαν σε δύο λεωφορεία  ανάλογα  με τα επίθετά μας. Η διαδρομή πέρασε ευχάριστα με γέλια, τραγούδια, συζητήσεις και βέβαια με ανάγνωση κάποιων πληροφοριών που είχαν συγκεντρώσει οι καθηγήτριες που μας συνόδευαν σχετικά με κάποια μέρη και εκθέματα που θα επισκεπτόμασταν.

Τα λεωφορεία μας άφησαν στην παραλία του Βόλου όπου το γαλάζιο χρώμα της θάλασσας, η ηρεμία και η λάμψη της, τα πολλά καραβάκια που ήταν έτοιμα να σαλπάρουν για μια ακόμη φορά, μας γέμισαν με την φυσικά ακατόρθωτη επιθυμία να κολυμπήσουμε. Αντί αυτού εκεί στην παραλία δύο συμμαθήτριές μας, μας διάβασαν τις πληροφορίες που είχαν συγκεντρώσει και εμείς τις ακούγαμε με προσοχή κάνοντας όσο περισσότερη ησυχία μπορούσαμε.
Πρώτα μας μίλησαν για ένα πολύ σπουδαίο ζωγράφο, τον Τζόρτζιο ντε Κίρικο που γεννήθηκε στο Βόλο από Ιταλούς γονείς στις 10 Ιουλίου του 1888 και πέθανε στις 20 Νοεμβρίου το 1978.

Ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο ήταν ζωγράφος, συγγραφέας και γλύπτης που έγινε γνωστός για τη διαμόρφωση του ιδιώματος της Μεταφυσικής Ζωγραφικής καθώς και της επιρροής που άσκησε σε καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ου όπως ο υπερρεαλισμός και η Νέα Αντικειμενικότητα. Ο ελληνικός πολιτισμός και το ελληνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε υπήρξε πηγή έμπνευσης και τον επηρέασε πολύ η ελληνική μυθολογία και ειδικότερα η Αργοναυτική εκστρατεία.

Η μητέρα του ήταν πρώην τραγουδίστρια της όπερας και ο πατέρας του μηχανικός και επέβλεπε την κατασκευή του θεσσαλικού σιδηροδρομικού δικτύου. Ο πατέρας επιθυμούσε να γίνει και ο γιος του μηχανικός, ωστόσο τελικά ενθάρρυνε το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον του παιδιού του και ανέθεσε σε ιδιωτικούς δασκάλους την μόρφωσή του. Φοίτησε στην Ανώτατη σχολή Καλών Τεχνών. Τον Μάιο του 1905, λόγω του θανάτου του πατέρα του απέτυχε στις τελικές εξετάσεις της σχολής και παρ’ όλη αυτή την αποτυχία του συνέχισε τις σπουδές του και την καριέρα του. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα για εμάς.

Έπειτα η άλλη συμμαθήτριά μας, μας μίλησε για το Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο το οποίο είναι το κεντρικό ολόκληρης της Θεσσαλίας. Κτίσθηκε το 1909 με χρήματα του Αλέξιου Αθανασάκη  και περιελάμβανε επτά χώρους. Βρίσκεται στην παραλία του Βόλου. Λόγω των πολλών ευρημάτων χρειάστηκε η επέκταση του κτιρίου. Το Μουσείο φιλοξενεί ευρήματα από όλη τη Θεσσαλία σε οχτώ αίθουσες.

Έπειτα από αυτή τη μικρή εκπαιδευτική στάση πήγαμε στο Κέντρο Τέχνης Τζόρτζιο ντε Κίρικο  και επισκεφτήκαμε τρεις ορόφους. Ο πρώτος όροφος είχε πίνακες με πλούσια χρώματα και μια αξιοπερίεργη έκθεση με όλα τα μέρη του ανθρώπινου οργανισμού φτιαγμένα από μαλλί. Στο δεύτερο όροφο είδαμε μαριονέτες με πλούσια χρώματα μόνες τους αλλά και να ολοκληρώνουν ένα concept. Στον τρίτο όροφο είδαμε εκπληκτικούς πίνακες από πολύ γνωστούς ζωγράφους που τα θέματα που απεικόνιζαν έμοιαζαν σχεδόν αληθινά. Δυστυχώς λόγω μιας έκθεσης στην Ιταλία όλα τα έργα του Τζόρτζιο ντε Κίρικο έλειπαν και έτσι δεν μπορέσαμε να δούμε τους πίνακες του. Η κυρία διευθύντρια πρότεινε όσοι από μας ήθελαν να δούν φωτογραφίες από τους πίνακές του να αγοράσουν ένα βιβλίο που περιείχε το έργο του.

Στη συνέχεια, μετά από μια μεγάλη αλλά πολύ αναζωογονητική πεζοπορία δίπλα στη θάλασσα, φτάσαμε σε κάτι μικρά σπιτάκια προϊστορικής εποχής φτιαγμένα από πέτρα, χόρτα, λάσπη, ξύλα και καλάμια. Τα είχαν φτιάξει αρχαιολόγοι και χρησιμοποιούνταν για πειραματική αρχαιολογία. Μπορέσαμε να δούμε εσωτερικά μόνο από τα παράθυρα καθώς δεν ήταν ανοιχτά για τους επισκέπτες.

Ύστερα φτάσαμε στο Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο όπου είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε όλες τις αίθουσες του Μουσείου και να θαυμάσουμε όλα τα εκθέματα. Είδαμε εκπληκτικά αγγεία, λαμπερά κοσμήματα, πρωτόγνωρα εργαλεία και σπίτια, εκθαμβωτικές επιτύμβιες στήλες, πλουσιοπάροχα κτερίσματα, προσωπογραφίες και πραγματικούς τάφους. Φύγαμε από εκεί γεμάτοι εντυπώσεις.

Έπειτα πήγαμε για φαγητό και είχαμε ελεύθερο χρόνο να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Εγώ και  οι φίλες μου βγάλαμε φωτογραφίες και περπατήσαμε στην παραλία με τις δεκάδες ταβέρνες και καφετέριες και φτάσαμε μέχρι το τέλος της προκυμαίας του λιμανιού του Βόλου αφού περάσαμε την όμορφη ημικυκλική γέφυρα. Έτσι με αυτή τη μακρινή βόλτα πέρασε η ώρα και όλοι μαζί επιστρέψαμε στο λεωφορείο όπου μετά από μια διαδρομή δυόμισι ωρών φτάσαμε χωρίς να το καταλάβουμε στα Τρίκαλα. Τα συναισθήματά μου για αυτή την εκδρομή περιπλέκονταν. Ήμουν πολύ χαρούμενη πέρασα πάρα πολύ όμορφα με τις φίλες μου και ταυτόχρονα έμαθα, είδα, θαύμασα και φωτογράφισα εκπληκτικής ομορφιάς πράγματα. Από την άλλη ήμουν στενοχωρημένη που τελείωσε αυτή η εκδρομή στο Βόλο καθώς ήταν η τελευταία εκτός νομού για αυτή τη σχολική χρονιά.