ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ – ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

 

Του Χρήστου Σταμόπουλου

 

  Η αντιμνημονιακή – αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία που έγινε πρόσφατα στα Τρίκαλα ούτε προετοιμάστηκε ούτε διεξήχθη με τον καλύτερο τρόπο. Γι’ αυτό, μπορούμε να μιλάμε για σχετική επιτυχία, που βέβαια την κρατάμε.

  Δεν είχε τη μαζικότητα που θα μπορούσε ούτε υπηρετήθηκε με συνέπεια το ορθό πολιτικό της περιεχόμενο και σύνθημα που ήταν : ΟΥΤΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟ.

  Βέβαια, η διοργάνωση μιας τέτοιας συγκέντρωσης στην πόλη μας «διέθετε» απ’ τα πριν τα δικά της δεδομένα αδύνατα σημεία. Αυτά ήταν:

- Το ΚΚΕ, κλεισμένο στον εαυτό του, έτσι ή αλλιώς δεν θα συμμετείχε.

- Ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ, με το βλέμμα στραμμένο στις εκλογές, δύσκολα θα συμμετείχε ενεργά και μαζικά. Θα συμμετείχε μόνο, αν είχε δημιουργηθεί πανίσχυρη κοινωνική δυναμική. (Τελικά η συμμετοχή του ήταν περιορισμένη και μάλλον τυπική).

  Μοιραία η διοργάνωση της αντιμνημονιακής – αντιφασιστικής συγκέντρωσης έπεφτε στους ώμους του συνόλου των ριζοσπαστικών μαχητικών κοινωνικών κινήσεων και πολιτικών οργανώσεων που μαζί μ’ άλλες γνήσιες λαϊκές δυνάμεις θα έπρεπε και θα μπορούσαν να συνεγείρουν τους Τρικαλινούς, που σήμερα εξαθλιώνονται με ταχύτατους ρυθμούς απ’ τα μνημόνια της ντόπιας και αλλοδαπής τρόικας, να θυμηθούν τις ένδοξες και ηρωικές σελίδες της τρικαλινής ιστορίας, ιδίως του τελευταίου αιώνα, και να μην επιτρέψουν να πατήσουν τα χώματα της τρικαλινής γης – και μάλιστα σε ανοιχτή συγκέντρωση, οι νεοναζιστές της «Χρυσής Αυγής».   Την εγκληματική συμμορία της Χ.Α. (δεν συμπεριλαμβάνουμε κατ’ ανάγκην όσους την ψηφίζουν ανοήτως από… αντιμνημονιακό θυμό) την εκτρέφουν και τη μεγαλώνουν οι μνημονιακές δυνάμεις, με τη συνδρομή των ΜΜΕ των μεγαλοκαναλαρχών.

  Λίγες μέρες αργότερα, αποτιμώντας τα γεγονότα, μπορούμε να πούμε:

α) Αποδείχτηκαν υπερβολικοί οι φόβοι σε κάποιους, πως θα μπορούσαν να γίνουν επεισόδια, γι’ αυτό … «δεν θα έπρεπε να τους προκαλέσουμε». Δεν ήταν εύκολο στα Τρίκαλα να γίνουν φασιστικά έκτροπα.

β) Η δημοκρατία και η ισοτιμία στις διαδικασίες δεν τηρήθηκαν επαρκώς ούτε στην προετοιμασία ούτε κυρίως στη διεξαγωγή της συγκέντρωσης και πορείας.

γ) Η μόνη ορθή πολιτική γραμμή «ούτε μνημόνια ούτε φασισμός» θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτη στις συνομιλίες που προηγήθηκαν μεταξύ των κινήσεων. Και να κατέληγε πλήρως αποσαφηνισμένη και δεσμευτική για όλους τους συμμετέχοντες. Έτσι θα αποδυναμώνονταν ο ρόλος των γεφυροποιών που ρίχνουν μονίμως γέφυρες μεταξύ των λαϊκών δυνάμεων και των δήθεν δημοκρατών του ανελέητου μνημονιακού μπλοκ εξουσίας, των οποίων η πολιτική, αφού πρώτα εκκόλαψε, τώρα γιγαντώνει το φασιστικό θεριό, χρησιμοποιώντας το ουσιαστικά ως φόβητρο κατά του λιμοκτονούντος σήμερα ελληνικού λαού. Ειδικά η «δημοκρατική» ΝΔ είναι συγκοινωνούν δοχείο με τη φασιστική Χ.Α. Είναι κράτα με να σε κρατώ. Έτσι ήταν λάθος, καθόσον ανεπαρκής, ο όρος «Αντιφασιστική Συνέλευση» που επιλέχτηκε, γιατί περιόριζε τον χαρακτήρα της κινητοποίησής μας, όπως λάθος ήταν που ως χώρος συζητήσεων επιλέχτηκε ο χώρος του γνωστού «Στεκιού», γνωστού και για τις θέσεις του ως «γεφυροποιού» μεταξύ κινήματος και «συνταγματικής δημοκρατικής» εξουσίας. (Βλέπετε περισσότερα σε προσφάτως δημοσιευθέν άρθρο μου με εκτενή ιδεολογικο-πολιτική κριτική στο «ΡΟΣΣΟΝΕΡΟ»).

δ) Στη συγκέντρωση υπήρχε ένα αλαλούμ. Χωρίς μουσικό συγκρότημα και χωρίς ομιλίες αυτών που συμμετείχαν. Θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια λαϊκή συνέλευση – μαχητική διαδήλωση που θα αποφάσιζε άμεσα και δημοκρατικά για όλα. Αντίθετα, υπήρχε η αίσθηση στον απλό κόσμο ότι μια αόρατη αυταρχική χειρ τα κατεύθυνε όλα!

ε) Η πορεία έγινε επειδή ήταν απαίτηση του λαού. Τα 2/3 των διαδηλωτών αντέδρασαν και διαμαρτυρήθηκαν έντονα, όταν η πορεία έστριψε αριστερά στη Βύρωνος, ενώ την στροφή αριστερά στη Γαριβάλδη τη θεώρησαν «προδοσία». Γι’ αυτό το μεγαλύτερο πλήθος κατευθύνθηκε στα δεξιά της Γαριβάλδη, θέλοντας να πορευτούν στο κέντρο της πόλης, όπως γίνεται πάντα. Δεν ήταν διατεθειμένοι για καμιά υποχώρηση και καμιά παραχώρηση χώρου στους (κυρίως) ξενόφερτους στην πόλη μας ναζιφασίστες. Το αποτέλεσμα, και των δικών μας λαθών, ήταν τελικά να πραγματοποιηθεί στο κέντρο των Τρικάλων η πρώτη, έστω δειλή, ναζιστική πορεία στην ιστορία τους. (Στην Κατοχή οι Τρικαλινοί συνεργάτες του Χίτλερ χτυπούσαν νύχτα, ενώ την ημέρα δρούσαν πάντα κουκουλοφόροι).

στ) Ξαφνιάζει το γεγονός πως η «ηγεσία» του «Στεκιού» ενώ αρχικά ήταν αντίθετη στη διοργάνωση συγκέντρωσης και στη συνέχεια της πορείας, ωστόσο τέθηκε επικεφαλής της πορείας, με τα παραπάνω επακόλουθα, συγκεντρώνοντας τη διαμαρτυρία και κατακραυγή της πλειοψηφίας των διαδηλωτών, που ένιωθαν ότι κανείς δεν τους ρωτούσε.

ζ) Μετά την τελευταία συγκέντρωση και πορεία όλα πλέον θα είναι διαφορετικά. Σε πολλούς αποκαλύφτηκαν πολλά και τα πολιτικά συμπεράσματα είναι πλούσια και διδακτικά.  Με εγρήγορση, επαγρύπνηση, ετοιμότητα και αδιάλειπτη δράση μπορούμε να δημιουργήσουμε τους όρους για μαζική λαϊκή πάλη (και) στον τόπο μας, που θα φέρει τα πάνω κάτω! Αλλιώς θα ζήσουμε είλωτες!        

 


Υ.Γ.: Το μπατάρισμα της συγκέντρωσης προς το αντιφασιστικό μόνο, αποδυνάμωσε το αντιμνημονιακό σκέλος της και έδωσε την ευκαιρία σε εφημερίδες σε παράπλευρες στήλες ή αντικριστές σελίδες τους να παρουσιάσουν τη συγκέντρωση της Χ.Α. ως … «αντιμνημονιακή» και εκείνη των κινήσεων και συλλογικοτήτων ως «αντιφασιστική».