«Οι πολύχρωμες μπάρες συνιστούν συμμόρφωση στην προσωρινή διαταγή» υποστήριξε ο εκπρόσωπος του ελληνικού Δημοσίου Αναστάσιος Μπάνος κατά την εμφάνισή του στην Επιτροπή Αναστολών στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Η παραπάνω είδηση δεν θα είχε κανένα λόγο, όπως και τόσες άλλες του καθημερινού γίγνεσθαι άλλωστε, να μην περάσει -και να μείνει βέβαια- στα «ψιλά», σύμφωνα με την κλασική έκφραση, των εφημερίδων, αν, εν προκειμένω,  δεν συνέτρεχαν –σωρευτικά- οι εξής προϋποθέσεις: α) αν το γεγονός στο οποίο αναφέρεται δεν είχε συμβεί μέσα σε αίθουσα Ανωτάτου Δικαστηρίου (του Συμβουλίου της Επικρατείας) και β) αν την εκπληκτική (κυνική πείτε την καλύτερα) φράση δεν την είχε εκστομίσει δημόσιος λειτουργός, του οποίου η θεσμική θέση, σε κάθε περίπτωση, επιβάλλει, εκτός από τον απόλυτο σεβασμό της δικαστικής διαδικασίας, χωρίς να θέτει σε δοκιμασία τη λογική και τα νεύρα των δικαστών, αν μη τι άλλο, τη σοβαρή και υπεύθυνη προσέγγιση ενός τέτοιου ζητήματος, όπως είναι το πρωτοφανές, αιφνίδιο και –κυρίως- αυθαίρετο κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, το οποίο, εδώ και δύο εβδομάδες, εν μέσω βαθιάς και πολυεπίπεδης κρίσης, ταλανίζει την ελληνική κοινωνία.

Ωστόσο, το αξιοσημείωτο και χρήζον ιδιαίτερου σχολιασμού δεν είναι –τουλάχιστον για τον υπογράφοντα το σημείωμα αυτό- το βαρύτατο ατόπημα ενός δημόσιου λειτουργού, απότοκο, προφανώς, του υπερβάλλοντος ζήλου να υπερασπισθεί, στη συγκεκριμένη περίπτωση, την κυβερνητική πολιτική, μολονότι κάτι τέτοιο δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των καθηκόντων του. Το χειρότερο είναι ότι το εν λόγω περιστατικό αποτελεί χαρακτηριστικό και αντιπροσωπευτικό δείγμα της «λογικής» που διέπει και κανοναρχεί γενικότερα τον πολιτικό και κοινωνικό μας βίο, με συνέπεια τα (δημόσια και ιδιωτικά) πράγματα στον τόπο μας να βαδίζουν ακάθεκτα από το κακό στο χειρότερο.

Έτσι, ούτε λίγο ούτε πολύ, καλούμαστε να δεχθούμε, ως εξ αποκαλύψεως αληθές, το ότι σημασία δεν έχει τι βλέπει και –κυρίως- πώς βιώνει το κάθε τι ο κοινός άνθρωπος αλλά η εντυπωσιακή συσκευασία στην οποία, εν είδει δώρου, του προσφέρεται κάθε φορά από τους –κάθε επιπέδου- εκφραστές της εξουσίας και τους λογής (αυτόκλητους ή μη) συνηγόρους της. 

Γιατί αυτό ακριβώς, μας λένε, επιτάσσει το δημόσιο (από τα πιο κακοποιημένα επίθετα της γλώσσας μας) συμφέρον. Όπως, βέβαια αυτοί, μοναδικά και αυθεντικά, το εξειδικεύουν και το υλοποιούν. Διότι αυτοί -για να μην πω αποκλειστικά και μόνο αυτοί-, όπως έλεγε μία παλιά διαφήμιση για εκείνους τους ασυναγώνιστους είκοσι εννέα κατασκευαστές κάποιας οικιακής ηλεκτρικής συσκευής, ξέρουν. Και δεν το προορίζουν (αυτό που ξέρουν) μόνο για τον εαυτό τους, οπότε τι αξία θα είχε, αλλά και για δικό μας λογαριασμό.

Και επειδή, λοιπόν, αυτοί ξέρουν, φροντίζουν κιόλας πριν από μας για μας. Μέχρι και για την αισθητική μας. Επ’ αυτού κάθε αμφισβήτηση, εννοείται, είναι περίπου αδιανόητη και οπωσδήποτε θα ισοδυναμούσε με ύβριν ή έγκλημα καθοσιώσεως. Γεγονός που, συν τοις άλλοις, «θα έριχνε νερό στον μύλο» όλων εκείνων που έχουν ορκισθεί να επενδύουν στην καταστροφή της χώρας, αφού, σύμφωνα με την πρωθυπουργική ετυμηγορία, για  να συμπεριφέρονται έτσι, θα πει ότι τη μισούν (τη χώρα). Όπως οι –αλήστου μνήμης- πολιτικοί και πνευματικοί γεννήτορές τους…

Το ηθικό –και όχι μόνο- δίδαγμα, κατόπιν όλων αυτών, είναι ότι η λύση  του (κάθε) προβλήματος πρέπει να αναζητηθεί και, για λόγους ασφαλείας, να περιορισθεί εντός των τειχών του ευαγγελικού  αποφθέγματος «πίστευε και μη ερεύνα». Οπότε, η  τυχόν έκπληξη από την πιο πάνω αναφορά του κ. Μπάνου είναι επιεικώς ακατανόητη. 

Όσο λοιπόν οι -απείρου κάλλους άλλωστε- μπάρες, που επί τόσες ημέρες σκεπάζουν –εις ένδειξιν στοργής- την οθόνη της Ε.Ρ.Τ., συνιστούν, με μία μικρή δόση φαντασίας (μήπως φαντασιοπληξίας;), τέτοια, δόξα τω Θεώ, όλοι μας, λίγο έως πολύ, διαθέτουμε, τηλεοπτικό σήμα και συγχρόνως ολική επαναφορά στην προτέρα, πλην ολωσδιόλου αποκαθαρμένη από το προπατορικό αμάρτημα, κατάσταση, άλλο τόσο και η κατασκευασμένη εικόνα του κόσμου μας που με τόση επιδεξιότητα φιλοτεχνούν και μας προσφέρουν οι διαχειριστές του βίου μας αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.

Και για να κλείσω το σημείωμα αυτό, με την άδεια του λαϊκού στιχουργού, μάλλον ως εκ περισσού, θα ρωτήσω: τι δεν καταλαβαίνετε; Τη στιγμή μάλιστα που, παρά τις μπάρες, όλα εξακολουθούν να είναι τόσο απλά και καθαρά.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ