Παραγνωρίζουν οι νομοθέτες ότι η οικογένεια είναι το πιο ζωντανό κοινωνικό κύτταρο που στέκει ανάμεσα και συνδέει λειτουργικά το άτομο και την κοινωνία σαν σύνολο.  Αυτό που μόνο η οικογένεια,  και κανένας άλλος Οργανισμός ή Οργάνωση δεν  μπορεί να προσφέρει στα μέλη της είναι η οικονομική, κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη  και κοινωνική εκπαίδευση, ώστε να ενταχθούν σαν υγιείς μονάδες στην κοινωνία.


Όπως άλλωστε επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά με την έρευνα της Κάπα Research για λογαριασμό της εφημερίδος «Το Βήμα της Κυριακής»  «Η οικογένεια είναι ο μοναδικός θεσμός στον οποίο στρέφονται οι Έλληνες όταν αντιμετωπίζουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα και χρειάζονται βοήθεια σε ποσοστό 72,2%». Κατά την έρευνα: «Οικογένεια σημαίνει: υποστήριξη και αλληλεγγύη για το 75,3% των ερωτωμένων, αγάπη (66,1%), ευτυχία (42,6%) και ασφάλεια (42,3%)».

Η φτώχεια και η ανέχεια που πλήττουν την κοινωνία μας δοκιμάζουν και τη συνοχή της οικογένειας. Η αναγκαστική μετανάστευση (εσωτερική ή εξωτερική) των νέων  για ανεύρεση εργασίας, ο περιορισμός στις δυνατότητες των νέων για σπουδές, η ολοένα και μεγαλύτερη εξάρτηση των μεγαλυτέρων από  τους νέους για επιβίωση λόγω των περιορισμών των συντάξεων και τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους δημιουργούν εντάσεις και δοκιμάζουν τις σχέσεις.

Είναι αυτονόητο ότι εάν οι δεσμοί των οικογενειών διαρραγούν, τότε η κοινωνία θα κλονιστεί στο σύνολό της. Και είναι απορίας άξιο που οι κυβερνώντες φορτώνουν όλο και μεγαλύτερα βάρη στην οικογένεια, ακόμη και με μέτρα που δεν έχουν οικονομικό κόστος για το κράτος, όπως π.χ. η κατάργηση των μεταγραφών για τα παιδιά των πολύτεκνων οικογενειών που φοιτούν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, που λειτούργησε εύρυθμα για περισσότερα από 30 χρόνια.



-          φορολογία εισοδήματος που αδιαφορεί για το κόστος απόκτησης και ανατροφής παιδιών, αφού καταργεί πλήρως το αφορολόγητο για κάθε παιδί,

-          μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, ίδιες για τον άγαμο και τον πολύτεκνο, με διάφορα χαράτσια που τρομοκρατούν, με την κατάργηση του επιδόματος Γάμου και κάθε δημογραφικού κινήτρου,  με κατάργηση πολυτεκνικών επιδομάτων και της ισόβιας σύνταξης στην πολύτεκνη Μάνα,

-          φορολογία στα ακίνητα που δεν ενδιαφέρεται για το πόσες ψυχές ζουν στο σπίτι αυτό,

-          αδυναμία των παιδιών των πολυτέκνων να σπουδάσουν τα παιδιά τους γιατί ουσιαστικά καταργήθηκαν οι μετεγγραφές στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, κι έτσι δεν μπορούν να σπουδάζουν τα αδέλφια στον τόπο κατοικίας των γονιών τους και πολλά άλλα.

Αδιαφορώντας για τη στήριξη της οικογένειας, φτωχοποιούνται τα παιδιά, οι γονείς καταντούν στο κοινωνικό περιθώριο, η κοινωνία γερνάει με τραγικές οικονομικές και ασφαλιστικές επιπτώσεις, με το 65% των νέων μας να είναι άνεργοι και να μεταναστεύουν προς ανεύρεση εργασίας. Η κρίση μετατρέπεται έτσι σε εθνική διάλυση.

Ο δημογραφικός κατήφορος δε σταματά με «εισαγωγή» ατόμων που δεν έχουν συνοχή μεταξύ τους και απαιτούνται τεράστια ποσά για την κοινωνική τους ενσωμάτωση. Η προσπάθεια είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη όπως δείχνει η Διεθνής εμπειρία, και είναι περίεργο που ορισμένοι κύκλοι εξακολουθούν να την εισηγούνται και να την εφαρμόζουν.



Η στήριξη της οικογένειας δεν είναι δαπάνη, είναι επένδυση στο μέλλον της χώρας.

Η ειδική μέριμνα της φροντίδας για την πολύτεκνη οικογένεια, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα, πρέπει να γίνει πράξη, αλλιώς δεν θα υπάρξει αύριο στην πατρίδα μας.



Ευχαριστώ για την φιλοξενία

Στέλιος Β. Λάσκος

Πρ. Πολυτέκνων Τρικάλων