Λοιπόν! Όσοι εναπομείναντες έλληνες, κληρονόμοι μιας τρανής κληρονομιάς, παιδιά μουσών και θεών, αυτός, εσύ, εγώ, εκείνοι και οι άλλοι, αν θέλουμε να μοιάσουμε τους προγόνους μας



«Μα, τα σημάδια της φύσης, τα σημάδια του κόσμου και αυτά της ζωής, αν τα φτιάχναμε εμείς, δε θα λέγαμε κι ούτε θα έδειχνε πως τούτο το σήμερα δε μοιάζει σαν χτες ή προχτές,  / δε μοιάζει σαν αύριο ή σαν ένα αύριο,  /  που όταν θα ρίχνει βροχή,   /   όταν θα βγαίνει ο ήλιος,  /όταν θα τρέχει τ' αγέρι, / όταν θα βγαίνει η σελήνη συντροφιά με τ' αστέρια

και όταν ακόμα ακούμε και του λύκου φωνή,

που δεν θα 'ναι δικιά του κι ούτε θα μοιάζει δικιά του,

μα θα σκούζει παράξενα,   /   όταν θα διαιωνίζεται στους αιθέρες

η Μοίρα της Φύσης κι αυτής τη Ζωής!

Και τολμούμε να πούμε, όταν βλέπουμε ότι φτάνουν παλιά σύννεφα

που δε φέρνουν νερά,   /  που δε φέρνουν θαμπή, που δεν φέρνουν της

νύχτας σκοτάδια και αυτά της βροχής / μα, που διώχνουν αργά τα σημάδια της μέρας και αυτά του φωτός και μαυρίζουν με πίσσα των ανθρώπων ο ρίζοντα με πινέλα της γης, με πινέλα οργής…»

 
Λοιπόν! Όσοι εναπομείναντες έλληνες, κληρονόμοι μιας τρανής κληρονομιάς, παιδιά μουσών και θεών, αυτός, εσύ, εγώ, εκείνοι και οι άλλοι, αν θέλουμε να μοιάσουμε τους προγόνους μας, αν θέλουμε να δείχνουμε ζωγράφοι και μουσουργοί, αν θέλουμε να τραγουδήσουμε με τις αρχαίες μελωδικές άρπες των θεών, μουσών και ποιητών υμνώντας τη ζωή και τα σύμπαντα και στηριχτούμε πάνω στον Παγκόσμιο Ουμανισμό και ζωγραφίσουμε τις δύσεις και τις ανατολές με τα πολύμορφα αστράμματά μας, είναι βέβαιο πως μπορούμε να γυρίσουμε τα σκότη στα σκοτάδια.

Εάν ως κύρια χαρακτηριστικά μας έχουμε την αισιοδοξία, πλαισιωμένη με τα αρχιτεκτονικά κτίσματά μας, με τις ένδοξες και ιστορικές νίκες μας έναντι των ορδών των βαρβάρων, όπως εκείνη του Λεωνίδα, του Μεγαλέξανδρου και μύριων μεταγενέστερων αγωνιστών του 21, της Εθνικής Αντίστασης και άλλων, όσοι λοιπόν από μας καταφέρναμε…, (και θα το καταφέρναμε χάρη στο πολιτιστικό και ζηλευτό χιλιετηρίδων μεγαλούργημα…,) να έχουμε πα στα κοντάρια μας χαραγμένη την αισιοδοξία προς κάθε κατεύθυνση, τότε και μόνο τότε θα ήμασταν άξιοι των προγόνων μας και συνεχιστές αυτού του μεγαλείου αν καταφέρναμε να μεταφερόμασταν απ’ το εγώ στο εμείς…

Αυτό λοιπόν, «απ’ το εγώ στο εμείς…» πολλοί από μας όχι μόνο δεν το προσεγγίσαμε αλλά και αν ακόμα κάποιοι κάποιες φορές προσπάθησαν να το προσεγγίσουν εμποδίστηκαν.

(15-04-2016 Β.Φασούλας)