Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2017
«Στόχοι μας αποτελούν η διάδοση της νεοελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής σε ολόκληρο τον κόσμο και η κατάδειξη των ιδιαίτερων στοιχείων που συνιστούν τη φυσιογνωμία της.
Παρατηρείται ότι μέσα από αυτές τις συνθέσεις αναφαίνεται το ξεχωριστό ύφος, οι εκφραστικές δυνατότητες, αλλά και σημεία που προωθούν την έννοια της ελληνικότητας». (ΕΕΛΣΠΗ)
Γεννήθηκε στο ιστορικό Καλπάκι Ιωαννίνων στις 23 Απριλίου 1952. Είναι ο πέμπτος γιος του Δημήτριου και της Ελευθερίας Καψάλη. Απόφοιτος του Δημοτικού Σχολείου του Ιστορικού Καλπακίου και του Γυμνασίου Δολιανών Ιωαννίνων.
Σε ηλικία 18 χρονών μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Σπούδασε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στο Σικάγο και έχει ταξιδέψει σχεδόν σε όλη την Αμερική.
Αν και σήμερα ζει με την οικογένεια του στον φανταστικό κόλπο του Σαν Φρανσίσκο Καλιφόρνιας, θεωρεί τη Χαβάη σαν πατρική του γη. Εκεί έχει ζήσει σχεδόν 15 χρόνια, γνώρισε τη σύζυγο του Ευαγγελία κι εκεί γεννήθηκε ο γιος του Δημήτριος.
Οι κόρες του, Ελευθερία και Αλήθεια γεννήθηκαν την Αλαμίδα και Βαλλέχο της Καλιφόρνιας.
Από τα εφηβικά του χρόνια ακόμα η αγάπη και ο πόθος του για την ποίηση βρισκόταν στην καρδιά του. Πριν λίγα χρόνια άρχισε να πραγματοποιεί μια φιλόδοξη προσπάθεια στην ξενιτιά, να διατηρήσει την Ελληνική γλώσσα εν ζωή.
Με τα ποιήματα του που ανέρχονται σε πολλές εκατοντάδες, μέσα από την ποίηση επιθυμεί να μοιράσει τα αισθήματα του, τα οποία έχουν αγγίξει τη ζωή του.
Ο Τεντ γράφει στην Ελληνική και στην Αγγλική γλώσσα. Στην Αγγλική γλώσσα τα έργα του έχουν αναγνωριστεί από το International Society of Poets και έχουν βραβευθεί δώδεκα φορές για τα ποιητικά του δημιουργήματα. Τον Ιούλιο του 2005 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο στην Αγγλική γλώσσα με τίτλο: «SIMPLE HEART, Whispering Love Songs».
H Ellen Tanner Marsh της New York Times, Best Selling Author, στην κριτική της γι’ αυτό το βιβλίο αναφέρει πως: «Όποιος έχει αγαπήσει και αγαπήθηκε πολύ, θα βρει κάτι που θα εκτιμήσει στο βιβλίο του Τεντ Καψάλη. Είναι απλή, αληθινή, και αναμνηστική αγάπη. Είναι ποίηση που μιλά στην καρδιά, απ’ την καρδιά.»
Τον Φεβρουάριο του 2010 κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο του στη Αγγλική γλώσσα με τίτλο: «FROM HEART TO HEART, Inside Out». Τον Μάρτιο του 2012 κυκλοφόρησε το τρίτο βιβλίο του στην Αγγλική γλώσσα με τίτλο: «TRIPLE HEART, No Hidden Emotions». Τον Μάρτιο του 2014 κυκλοφόρησε το τέταρτο βιβλίο του με τίτλο: «HEART BLUES, For The World To Know». Τον Ιούνιο του 2017 κυκλοφορεί το πέμπτο βιβλίο του με τίτλο: «HEART BREAK, True Ordeal». Σε αυτό το βιβλίο έχει αγγίξει το ορόσημο του οράματός του, με 1001 ποιήματα στην Αγγλική γλώσσα.
Πέρα από την αγάπη του για την ποίηση, ο Τεντ είναι φανατικό μέλος της ποδηλασίας, του ποδοσφαίρου, της ορειβασίας, και του μαραθωνίου αγώνα δρόμου. Έχει τρέξει σε πάνω από εκατό Μαραθώνιους και υπέρ Μαραθώνιους, και συμμετείχε δύο φορές σε τρέξιμο 12 ωρών και πέντε φορές σε τρέξιμο 60 χιλιομέτρων καθώς και σε άλλους αγώνες, από υψίμετρο μηδέν (θάλασσας) σε 12,500 μέτρα.
www.poeticme.com, [email protected]
Ted Kapsalis 3630 Rocky Shore Drive, Vallejo, CA 94591
(Ποιήματα)
Πατρίδα μου
Δάκρυα φλογερά κατάκαρδα θλιμμένα
με σφαγμένα στήθια είν’ η καρδιά σου τώρα.
Κάνε κουράγιο, υπομονή, μπόρα είναι θα περάσει
η ξαστεριά θα ξαναρθεί, το ουράνιο τόξο θα προβάλει.
Γαλάζια θάλασσα, γαλάζιος ουρανός
άσπρα σύννεφα, αχ! Έλληνας είναι ο Θεός!
Κάνε κουράγιο, υπομονή, χειμώνας είναι θα περάσει
θα λιώσει το χιόνι στην ψυχή, άνοιξη θα ξανάρθει.
Τα νιάτα των παιδιών σου ξανά θα γίνουνε λεβέντες
απ’ το δικό σου είναι αίμα, που ρέει μες στις φλέβες.
Κάνε κουράγιο υπομονή! Έλληνας είναι ο Θεός
κι Ανάσταση θα φέρει, ορθός είναι ακόμη ο σταυρός.
Οι χάρες και τα κάλλη σου, η δόξα κι η ομορφιά σου
με χάρη στολίζουν το κορμί, δεν χαμηλώνει η ματιά σου.
Κάνε κουράγιο, υπομονή, σε προσμένει το λιμάνι
ο ήλιος ο ταξιδευτής και τ’ ουρανού η λάμψη.
Πολλοί είναι οι μνηστήρες σου, που σου τάζουν δακτυλίδι
να σου φορέσουνε στεφάνι να σε φαρμακώσουνε σαν φίδι.
Κάνε κουράγιο υπομονή! Έλληνας είναι ο Θεός
όσο αρχαία είσαι εσύ, τόσο είναι κι Αυτός.
Τον ίδρο και το αίμα κι αν σου στύψουν απ’ το σώμα
ζωντανή θα είναι η ψυχή κι αν σε θάψουνε στο χώμα.
Κάνε κουράγιο, υπομονή! Έλληνας είναι ο Θεός
θα βροντήσει, θα αστράψει και θ’ αναστηθείς!
Ζαγόρι μου
Κλείνω τα μάτια μου, και περπατάω τα σκαλιά
τα σκαλισμένα μάρμαρα, από την αρχοντιά.
Κι ένας κτύπος ασταμάτητος, αντηχεί στη φλέβα
και δεν θα σταματήσει, ούτε στο πέρασμα του αιώνα.
Ζαγόρι μου, Ζαγόρι μου, ακόμη κι αν πεθάνω
στου βίκου τις κορφές σου, παρέα θα σου κάνω.
Από τη μια πλευρά εγώ κι από την άλλη εσύ
πολλά θα έχω να σου πω, απ’ όλη μου τη ζωή.
Ακούω το τραγούδι, την άνοιξη του κούκου
της τρυγόνας και της πέρδικας, στον ίλιγγο του βίκου.
Νοιώθω σαν να είμαι εκεί, αετός στον ουρανό
να κάνω βίγλες στις κορφές, τα βοσκοτόπια να κοιτώ.
Τα πλακόστρωτα σαλόνια, από μάρμαρα κτισμένα
απ’ του βίκου την ανάσα, μοιάζουν σαν κρυσταλλωμένα.
Ακούω στις βρυσούλες μας πως κελαρύζει το νεράκι
σαν ψίθυρος απ’ την πηγή, απαλό σαν το πουλάκι.
Αισθάνομαι σαν να 'μαι, της άνοιξης αηδόνι
να χαίρομαι, να τραγουδώ και να πετώ σαν χελιδόνι,
στα λυγερά τα έλατα, στους βράχους καρφωμένα
που μόνο το χιόνι τ’ αγκαλιάζει κι η ζεστή καρδιά από μένα.
Περπατάω με το νου μου, στα παρθενικά σου μονοπάτια
εκεί ψηλά στο Μονοδένδρι, στου Βίκου τη χαράδρα.
Ανεβαίνω στο Σκαμνέλι, στου λύκου τη φωλιά
στη Βίτσα το Κουκούλι, που αετό έχουν βασιλιά.
Κάθομαι και ξαποσταίνω, στον ίσκιο καστανιάς
στης λεφτοκαριάς και πλατανιού, θυμάρι αγκαλιάς.
Και κατεβαίνω σαν την πέρδικα, στων πεδινών τα χειμαδιά
και ξαποσταίνει ο νους μου, κάτω απ’ τη βελανιδιά.
Κι από εκεί κοιτάζω τις κορφές, λουσμένες με του ήλιου φως
που ξεδιψούν με σύννεφο και ξετυλιέται ο στοχασμός.
Αχ! Ζαγόρι μου! Ζαγόρι μου! Στο νου μου είσαι Ιθάκη
και δεν με χωρά ο τόπος, στου κόσμου την άλλη άκρη.
Λύκου μάτια
Έχεις δει ποτέ σου λύκου μάτια στο σκοτάδι
να σου στήνουνε καρτέρι, σε στρατί χωρίς σημάδι;
Έτσι είναι κι ο εχθρός, που δεν τον βλέπεις να παλέψεις
όσο κι αν είσαι δυνατός, απ’ τον χαμό σου να γλυτώσεις.
Έτσι κρύβομαι στη μέρα, να μη με δουν οι λύκοι
μόνο ο ήλιος κι ο ουρανός κι οι αγαπημένοι φίλοι.
Σε καταφύγιο σκοτεινό, γέρνω για να πλαγιάσω
με μάτι να μην δω κακό, το κορμί να ξαποστάσω.
Στάλα ποθώ να κοιμηθώ, χωρίς εχθρό στο νου μου
μια στιγμή να ονειρευτώ, χωρίς άγχος στην καρδιά μου.
Θέλω να ταξιδέψω, στου πελάγου το όνειρο μου
με το κύμα να παλέψω, να νικήσω τον εχθρό μου.
Μ’ ένα πικρό χαμόγελο, στο στόμα μου προσμένω
τον εχθρό τον άβουλο, να γνωρίσω τον κρυμμένο.
Άγνωστε μου εχθρέ, γιατί κρύβεσαι να μην σε δω
γιατί το μίσος σ’ έσυρε, και μου ζητάς να σκοτωθώ;
Εγώ δεν θέλω πόλεμο, θέλω ειρήνη, γαλήνη
θύελλα από άνεμο, που το σώμα δεν σκοτώνει.
Κι αν είμαστε εχθροί, φύλλα είμαστε ξερά
ροδόφυλλα χιονάτα στην αυγή, που ζουν μονάχα μια φορά.
Κλείσε τα μάτια λύκε, να φέξει το φεγγάρι
να μην στενάξει η νύχτα, στην στράτα στο καρτέρι.
Δωσ’ μου καρδιά μου αίμα, λίγη ψυχή ακόμη
πριν σκεπαστώ στο χώμα, το κόκαλο μου γίνει χλόη.
Το πλατάνι
Αγκαλιάζω το πλατάνι, το γιγάντιο κορμί του
το στοιχειωμένο σαν θεριό, απ’ τη μακρόβια ζωή του.
Κάθε φύλλο ένας αιώνας, δαρμένο από το πέρας,
με ντύνει σαν χιτώνας, μ’ αγκαλιάζει σαν αέρας.
Το καίει ο ήλιος σαν φωτιά, μα εμένα με δροσίζει,
και με το χιόνι παγωνιά, με τα φύλλα με ζεσταίνει.
Οι κλώνοι του οι λυγεροί, κλείνουν στη συντροφιά μου,
και τ’ άψυχο τους το κορμί, ζωντανεύει στη ματιά μου.
Η σκιά του είναι μαγική βρυσούλα ο κορμός του,
που με χτενίζει με τα χάδια, το ψιχάλισμα χαράς του.
Κουρνιάζουν στα φύλλα τα πουλιά στου ίσκιου το μπαλκόνι
αηδόνια στις περσινές φωλιές, στου ήλιου φως που χαμηλώνει.
Στα φυλλώματα κουρνιάζουν, στο σκοτάδι οι νυχτερίδες,
ξαποσταίνουν τα σπουργίτια και μοιρολογούν οι κουκουβάγιες.
Στην πρώτη σταγόνα της φωτιάς, του καλοκαιριού τη σπίθα,
ομπρέλα κάνει τα κλαδιά, τη σκιά του στον ήλιο ασπίδα.
Τα κλωνάρια του σαν μπράτσα, σκύβουνε και με χαϊδεύουν,
και τα πλατανόφυλλα στα χέρια, με δροσάδα με μαγεύουν.
Η δίψα μου σβήνει απ’ τα χείλη, σαν τη χλόη στην αυγή,
σαν σταλαγματιές νερού, μου ποτίζουν το κορμί
Τώρα πια και να πεθάνω, ήσυχη θα ’ναι η μοναξιά μου,
ελαφρό θα 'ναι το χώμα και πλατάνι η καρδιά μου.
Ας κάνουμε ανακωχή με τους δαίμονες
Ας σταματήσουμε τους πολέμους
κι ας θάψουμε το μίσος της τυραννίας.
Ας κάνουμε ανακωχή με τους δαίμονες
την πλημμύρα της έχθρας, κύμα γαλήνη αρμονίας.
Είσαι ο αδερφός μου, είσαι η αδελφή μου
ο πατέρας κι η μάνα μου σε τούτη τη γη.
Πάρε το χέρι μου, δώσε μου το δικό σου
ας μη γίνει αυτή η γη, κόλαση αιματηρή.
Κάθε ψυχή έχει το δικαίωμα να ονειρευτεί
τα σκοτάδια να λιώσει με αγάπη και φως.
Κάθε ψυχή έχει το δικαίωμα να ζήσει
με λεύτερες επιλογές σε όλα των δικών της ονείρων.
Ας σπάσουμε τις αλυσίδες των δεσμών,
ας γκρεμίσουμε του μίσους τους πέτρινους τοίχους.
Ας κάνουμε ανακωχή με τους δαίμονες
κι ας ανοίξουμε τις πύλες στις καρδιές μας.
Ας μην γίνουν άλλες ψυχές νεκρές, στο φως του ήλιου
άλλες μέρες μην γίνουν νύχτες, στα δάκρυα ματιών.
Ας σωπάσουν τα στερνά μοιρολόγια τραγούδια
το χαμόγελο της χαράς, σιωπή μη γίνει στα χείλη.
Σαν μια κόκκινη παπαρούνα είναι η ζωή
που μονάχα χαρά μπορεί να δροσίσει τα χείλη.
Ας πάψουν να παγώνουν να τρέμουν οι ψυχές
σαν νυχτοπούλια να τρέχουν να κρυφθούν σε σπηλιές.
Σ’ αυτό τον πλανήτη, ας μην ανοίξουμε κι ‘άλλους λάκκους
να μη μαυρίσει πια ο ήλιος, το φεγγάρι κι ο ουρανός.
Ας αφήσουμε το φως του ήλιου να μας θερμάνει με αγάπη
κι απ’ την καρδιά μας λόγια ελπίδας να ξεχυθούν παντού.
Ριμάδα ξενιτιά
Πίνω καημό, πίνω κρασί της ξενιτιάς αλμύρα
δάκρυ είναι θαλασσί, κύμα φουρτούνας μοίρα.
Ριμάδα είσαι, ξενιτιά, σαν λίστρα στο κορμί μου
μια γρατσουνιά μες στην καρδιά, σφιχτή είν’ η πνοή μου.
Παράξενος είν’ ο ουρανός, η νύχτα το φεγγάρι
μέσα μου γίνεται χαμός, σφίγγει η καρδιά μου σαν λιθάρι.
Αγναντεύω τα σύννεφα ψηλά, τον αγέρα ακουρμάζομαι
μα δεν διαβάζω μήνυμα και απ’ την ορφάνια πνίγομαι.
Λιτό το πιάτο στο τραπέζι, ξερή η μπουκιά στο στόμα
μαχαιριά είναι που θερίζει, τα όνειρα στο στρώμα.
Ψάχνω στη νύχτα για να βρω, ένα αστέρι, ένα σημάδι
ένα σχοινί να κρατηθώ, πριν διαβώ μες στο σκοτάδι.
Είναι οι δρόμοι αδειανοί κι οι φίλοι μακριά μου
μάνα, πατέρας κι αδελφοί, σας πόνεσε η καρδιά μου.
Είναι η ζωή μου φυλακή, χαμόγελα δεν δίνει
να τραγουδήσω δεν μπορώ κι η μοναξιά με πνίγει.
Μέσα σε σκότη, ξενιτιάς, ζεστή αγκαλιά δεν βρήκα
σαν ερημίτης σ’ ερήμους μακρινούς εδιάβηκα και μπήκα.
Σε ισόγειο κουρνιάζω τις νυχτιές, παρέα με σκοτάδι
ήλιε ποτέ δεν άφησες για μένα ένα σου χάδι.
Πόνοι μου, κόποι και οι καημοί, μου αφήσανε ρυτίδες
στέρεψε μέσα μου η ψυχή, σβήσανε κι οι ελπίδες.
Τα βάσανα που πέρασα, στο νου μου δεν λησμονιούνται
φουρτούνα ήταν, θάλασσα, κύματα, δεν μετριούνται.
Βιαστήκανε τα νιάτα μας, σε ξένη γη γεράσαν
και από την πίκρα σβήσανε και δεν χαμογελάσαν.
Τώρα σε ξένο στρώμα βρίσκομαι κι έγειρα να πλαγιάσω
σε ξένο χώμα, αλμυρό εκεί θα ξαποστάσω.
Ω! Μητέρα μου Ελλάδα
Απ’ τα βάθη των αιώνων, ξεπροβάλει ένα φως,
των προγόνων ένα πνεύμα, ένας νους θαυματουργός.
Μια λαμπρή είσαι λάμψη, γλυκό μεθύσι μες στο νου,
μια κηλίδα δίψα στην ψυχή, ένα ποτήρι του πιοτού.
Ω! Μητέρα μου Ελλάδα, γεννήτρια Θεών,
της Ακρόπολης ο θρόνος, το θρανίο των σοφών.
Συ κρατάς ψηλά τη δάδα κι ο ήλιος προσκυνάει,
τις νύχτες κάνεις μέρα, τ’ αρχαίο πνεύμα τις φυλάει.
Απ’ του Ολύμπου την κορφή, το πνεύμα χαιρετά,
ακόμη οι Δώδεκα Θεοί, στον κόσμο το φυλά.
Ω! Μητέρα μου Ελλάδα, του πνεύμα οδηγός,
στους αιώνας των στροφών, ακόμη είσαι οδηγός.
Σε σπουδάζουνε οι ξένοι, του κόσμου όλες οι γενιές,
ήλιος μες στην οικουμένη, οι σοφές σου συμβουλές.
Της Ακρόπολης το φως σου κι η μαντεία των Δελφών,
γαλάζιος μένει ο ουρανός σου των αιώνων όλων των εποχών.
Άσπρα σαν τα σύννεφα, των ηρώων σου οι μορφές,
λουλουδιού σκορπίζουν άνθισμα, γεννούν τη φλόγα στις φωτιές
Σπουδάζουνε τη γνώση σου, του κόσμου όλοι οι λαοί,
προσκυνητής στο πνεύμα σου κι ολόκληρη η γη,
Σάρκα είσαι, λάμψη, θησαυρός σε κάθε μνήμη,
τον πλανήτη έχεις ανάψει, αφώτιστη στεριά δεν έχει μείνει.
Ω! Μητέρα μου Ελλάδα κι αν ακόμη σε φθονούν,
δικιά τους θα 'σαι πάντα, μάνα, χωρίς εσέ δεν κυβερνούν.
. . .




Επιστροφή








