Χρόνια Πολλά σε όλους σας,
τα λέμε και οι ίδιοι,
να φεύγ’ η τραχύμαλλη σκιά
κι η καταχνιά της δίνης.
 
Χρόνια Πολλά στους  Δημητράκηδες, κοντινούς και μακρινούς: στον Στρατή, στον Τρωαδίτη, στον Τρυγώνη και στον Κούκο, στον Σχοινά, στον Ζαχαρόπουλο, στον Βαγγέλη και στον Κελεπούρη, στον Γκούμα, στον Παθέκα, στον Καπέλα και στον Θωμά, στον Λυτροσυγγούνη, στον Παπαγεωργίου, στον Μαγγουρίτσα και στον Αρναούτη, στον Παπαστεργίου, στον Κέμο,  στον Γκολοβράντζα και στον Γιώτη, στον Οικονόμου, στον Σκάλτσα, στον Βάη και στον Ζωγανά και να περάσουμε και στις Δημητρούλες με ένα αφιέρωμα στο γιορταστικό της ημέρας και σε όλες και σε όλους που γιορτάζουν Στ’ Άη-Δημήτρη τη γιορτή.

Χρόνια Πολλά στις Δημητρούλες που δεν μπορώ όλες να αριθμήσω, μα θ’ αρχίσω, όπως παλιά, με την ομορφιά της Τούλας, που τη λένε και Τουλάκι και που όλο τη χουγιάζει από ζήλεια ο Δημητράκης.

Να μην πάει στον καθρέπτη? να μη βάζει στο χειλάκι της φωτιάς το χρωματάκι, στο μαλλάκι αρωματάκι να μη ρίχνει που αντραλίζει το Δημήτρη, να μη βγαίνει στο παραθύρι και να βλέπω πως την τρώει το μαράζι κι εμένα το μεράκι.

Και την άλλη τη Μιμήκα που τη βλέπω στο πηγάδι που ’ρχεται νερό να πάρει και τις κάψες μου να σβήνει με πυρόλογα και χάρη! Αμ, την άλλη Δημητρούλα, την ξανθιά σαν ηλιαχτίδα που πετά σαν πεταλούδα και της άνοιξης τη γύρη, μου τη στρώνει για κρεβάτι! Και την άλλη των Αγράφων που τη λούζει ο καταρράκτης και απ’ την ομορφιά της χάνει την πορεία του ο ήλιος!

Ε, και η Ρούλα από τον κάμπο, που η μάνα της την κράζει να μη βγαίνει στο περβάζι που με τραγουδά το βράδυ συντροφιά με νυχτοπούλια, με βατράχων μελωδία και φεγγάρι ασημένιο να κρατά στην αγκαλιά της!

Aχ! Εσύ μωρ’ Δημητρούλα πώς  μωρέ μοσχομυρίζεις και την άνοιξη ζαλίζεις κι εμέ μου δίνεις χάρες τη ζωή να συγκρατήσω να σου λέω τραγουδάκια κι αγαπητικός σου θα ’μαι, και για σένα και για κείνη και τις δώθε και τις κείθε κι η στεντόρεια φωνή μου θα ακούγεται ως πέρα... Χρόνια Πολλά  26-10-2015-2017