(Απόσπασμα από το: «Στους ρυθμούς της διασποράς»)

Από τη συνάντηση «θεσμών» τον Μάιο του 2018 στην Ελλάδα κάτω από την ανεξίτηλη σκιά της Μικρασιατικής καταστροφής  
 

-Άντε καλοί μου άνθρωποι και τρόμαξα πολύ

Σα να’ ναι ένα ηφαίστειο, βροντά τώρα η καρδιά μου

Πλάνταξε η δόλια, σκιάχτηκε κι όλα τα λογικά

Θαρρώ πως έγινε πουλί, έτοιμη να πετάξει

Φτερά να βγάλει να χαθεί, μαζί κι η προσδοκία

Που χρόνια την περίμενα κι έπλεκα με λατρεία

Με νήμα απ’ το αίμα μου, βέργες απ’ την καρδιά μου

Και με καημό ασήκωτο, κράταγα την ψυχή μου

Βάρος που το ’χα μέσα μου, θα ’ρθει κάποια στιγμή

Πέρα απ’ τον ορίζοντα, πέρα από άλλη γη

Πουλιά θα ’ρθουν στα χέρια μου, πριν τη στερνή πνοή

 

Μην κι είστε εσείς μωρ’ γέροντοι και χάνω τη λαλιά μου;

Που χρόνια ψάχνω στους σταθμούς και λέω τα μυστικά μου;

Και στα λιμάνια που γυρνώ, ρωτώ τους καπετάνιους

Κανείς δε μ’ αποκρίνεται, κανένας δε ριγείτε

Μήτε τα τρένα μου μιλούν, απάντηση δεν παίρνω

 

Τι κι αν μηνύματα έστειλα, σ’ Ανατολή και Δύση;

Τίποτα δεν κατάφερα, μαράθηκ’ η ψυχή μου!

Μόνο η σκούρα θάλασσα παρηγοριά μου δίνει

Στέλνοντας απ’ τα πέρατα, τ’ αργό τραγούδημά της

Άσμα θαρρώ να γίνεται, η σκούρα αγκαλιά της

Κι όλα τα κυματάκια της να στραφταλούν σαν ήλιοι

Και σαν σειρήνες μαγικές, φτάνουν φωνές αχνές

Να ορμούν στα μύχια της ψυχής μ’ άγγιγμα απαλό

Και να θωρώ στα μάτια μου γοργόνες στη σειρά

Χέρια λευκά σαν πούπουλο, να θέλουν τα δικά μου

Πεντάμορφες π’ αστράφτουνε και να σκορπούν χαρά

Λαμπρό χορό να στήνουνε, στα μάτια μου μπροστά

Να μου μιλούν παράξενα, να δένουν την καρδιά μου

Μ’ αραχνοΰφαντη κλωστή, να την κρατούν δεμένη

Και στα μαλλιά να χύνεται, με χάρη το αγέρι

Κι αντίκρυ το φεγγάρι, το μπάνιο του να παίρνει

Ω, τι μαγεία! Τ χαρά! Τι νύχτα λατρεμένη!

Φεύγουν οι πόνοι μου με μιας που ’ναι σαν στοιχειωμένοι

Μ’ ανάθεμα τη δόλια μου και δεν καταλαβαίνω

Τι να μου λένε οι φωνές, που ακούγονται τριγύρα;

 

Κι όπως αργά τα χέρια μου στον ουρανό σηκώνω

Στεγνά είναι τα χείλη μου, ψελλίζουν σαν χαμένα

Βαριά τα νιώθω και ξερά, σα να’ ναι πανιασμένα

Και μια απόκριση ζητώ, μ’ απόκριση δεν παίρνω

 

Κι όταν κουράζεσαι ν’ ακούς, πόνους και μυστικά μου

Ω, συ καλή μου θάλασσα, τα κύματα σηκώνεις

Σβήνουν γοργόνες και χοροί στα βάθη σου τα σκούρα

Κι εμένα πνίγεται ο καημός και χάνω τους ρυθμούς σου

 

Κι όταν μερεύουν και σιωπούν, καλπάζουν τα μελτέμια

Κι είναι γλυκά κι είναι απαλά κι όλο με τραγουδάνε

Τα δάκρυα μου στεγνώνουν και παίζουν στα μαλλιά μου

Μα πάλι ξαναβρίσκομαι, μέσα στη μοναξιά μου

Κι ήταν κι αυτό ένα όνειρο γλυκό, μα όνειρο

Μα εσύ το πήρες θάλασσα, στ’ αργό τραγούδημά σου..!

 

Αυτά περνώ κι αυτά τραβώ μαζί με τα όνειρά μου

Παρηγοριά στη θάλασσα βρίσκω λίγες στιγμές

Μα όταν γυρνώ στο σπίτι μου, ζω με τη μοναξιά μου...

 

Μην κι είσαι μωρέ γέροντα ο Κωσταντής...;

Μην είσαι ο γιος της μάνας μου, ο μόνος αδερφός;

Κι εσύ ο πρωτοξάδελφος του μπάρμπα-Νικόλα γιος;

Ο ξάδερφος ο Πέτρος απ’ το χωριό το διπλανό που κάηκε κι αυτό;

 

Πέστε μου, σας παρακαλώ και μ’ έλιωσε ο πόνος

Πέστε μου και κοιτάξτε με, χάνω τα λογικά

Μην κι είναι πάλι όνειρο, που φέρνει λησμονιά

Ωχ, ωχ! μανούλα μου! Τι μου ’λαχε να ζήσω

Πιάστε με αδέρφια γέροντοι, θαρρώ τώρα θα σβήσω!

 

 

 

 

Τρένα περάσανε πολλά, γιομάτα κι αδειανά

Και οι τρεις σκιές ενώθηκαν, γίνηκαν τώρα μια

Δυο μπαστούνια, δυο γυαλιά, κείτονταν κατά γη

Κι ένα μαντήλι γύρα τους, πετούσε σαν πουλί

 

Συνέχισαν οι τρεις σκιές, γιομάτες με ζωή

Περίπατο να κάνουνε πέρα στο ακρογιάλι

Τα μάτια τους να ρίξουνε, στη θάλασσα βαθιά

Μακριά να ταξιδέψουνε, που ζούσανε παλιά

Και τα συρτάρια της ψυχής μαζί να τα ανοίξουν

Και να τα πούνε τώρα εδώ, στον πατρικό τον τόπο

Και να τα πούνε και αλλού, σε όλο το ντουνιά

Πόσο βαριά τα βάσανα, που πέρασαν παλιά

Κι ήταν όλα πικρά, απάνθρωπα, σκληρά

 

Πνοή γλυκιά η θάλασσα, τα μάγουλα τους γλείφει

Κι ο αγέρας παίζει απαλά, σηκώνει τα μαλλιά τους

Μπροστά στα πόδια τους, ψαρόβαρκες δεμένες

Κουνιούνται και στοχάζονται το χτες και το προχτές

Ανέμελες, δε νοιάζονται τι θα’ χουν για ταχιά

Κι οι φάροι που ’ναι πιο μακριά, φεγγοβολούν αχνά

 

Τραβά ο αγέρας τα μαλλιά προς την Ανατολή

Κι αυτοί είναι ακίνητοι, κοιτούνε κατά κει

Στη μέση κάθεται η γιαγιά κι είναι προσηλωμένη

Κι από δεξιά κι αριστερά, κάθονται οι δυο γερόντοι

Πα στα μπαστούνια τους τα δυο, βάλανε τα σαγόνια

Πάνω στους ώμους και των δυο, έχει η γριά τα χέρια

Και φαίνονται από μακριά, σαν άσπρα περιστέρια

 

Μέχρι που μια στιγμή, αναστενάζει ο ένας

Και τρέχουνε τα μάτια του στη θάλασσα πέρα ως πέρα

 

Περίεργος τους κοίταζε για ώρα ένας καπετάνιος

Μήτε που τον κατάλαβαν οι σκυθρωπές σκιές

Ποιος να’ ναι αυτός, πώς βρέθηκε εδώ;

Μα κι αν τον καταλάβαιναν θα του ’λεγαν κοφτά

Κόπιασε καπετάνιο μας, έλα κι εσύ κοντά

 

Όλοι φαίνονταν ναυαγοί, σε σκέψεις βυθισμένοι

Μα στη ματιά τους άστραφτε, μια χαραυγής δροσιά

Και το μελτέμι αδιάκοπα, φυσά τραγουδιστά

Στ’ αυτιά τους λέει απαλά κι είναι όλο χαρά:

 

«Τούτα τα κυματάκια, σας φέραν στη στεριά»


Κι άρχισε ο πρωτοξάδελφος, βαριά βαλαντωμένος

Με τα βαθιά σημάδια του, με τα τσαπιά σκαμμένα

……..

Βάιος Φασούλας

Ε.Ο. Καλαμπάκας 134

42100 ΤΡΙΚΑΛΑ

τηλ: +30 24310 72132

www.fasoulas.de

[email protected]