Από το: «Οι σειρήνες της ξενιτιάς»

 «Αααα! Χα, χα, χααα!» Σα ν' ακούστηκε
στριγκλή φωνή που σκιάχτηκε η νύχτα και ήταν
μπερδεμένη με βρόντους κι αστραπές.

Μέσα σ' αυτό το χαλασμό μόνο στοιχειά
και δράκοντες, βρικόλακες και μάγοι, αφύσικα
κι ανύπαρκτα μπόραγαν να υπάρχουν, που χόρευαν
και έσκουζαν σκορπώντας πανταχού τη μαύρη τους οργή,
τον τρόμο και τον πανικό και το φριχτό
τούτης της νύχτας όργιο, που ήταν πραγματικό.

Έτσι κι αυτή βάφτηκε κατάμαυρη, πιο μαύρη απ' το
σκοτάδι κι οι αστραπές και οι βροντές την κάνουνε
να γίνεται πολύ τρομαχτική, χαράζοντας κάθε φορά
σχήματα διάφορα, χυμένα με ασήμι.

Σκιές που τρέμουνε των δέντρων και πέφτουν τα κλαριά,
τα σπίτια πάλλονται σαν φύλλα στης κάθε αστραπής το άναμμα παίρνοντας συχνά
μυστήριες μορφές και να τα χάφτουν στη στιγμή, σκοτάδια και σκιές.


Κι ο αγέρας ασταμάτητος με άλματα κι αλυχτήματα,
που να θυμίζει λύκους, με τα τρελά παιχνίδια του
γκρεμίζει ανελέητα δεκάδες κεραμίδια
κι απ' το κοτέτσι, άδειο από κότες, κοιμότανε ο σκύλος,
ξήλωσε τα τρύπια του τα τσίγκια.

Παίζει με τη βροχή ραπίζοντάς την με ορμή
στις πόρτες με τις χαρακιές, στα ραγισμένα τζάμια,
πάνω σε χαμηλές σκεπές και σε σβησμένα τζάκια.
Να σκίζεται ανελέητα, να μην υποχωρεί κι από
των πεύκων τις μυτερές βελόνες, καθώς τις γονατίζει
στ' άγριο αφήνιασμά του, τρομαχτικά ακούγονται
οι σκισμένες του ιαχές.

Φαινότανε καμιά φορά στο ασημί το φως, μαύρες,
χοντρές οι στάλες της βροχής, σα να 'ταν αδελφές,
να πιάνουν έξαλλα χορό αντάμα με τη νύχτα
και η μικρή αυλή γέμισε από κλαριά, σπασμένα
κεραμίδια, πάρα πολλά νερά που κόντευαν
ν' ανεβούν στο φαγωμένο απ' τις βροχές της πόρτας
χωμάτινο σκαλί και πάνω απ' το σκαλί πλατάγιζε
ο τσίγκος έτοιμος ν' απογειωθεί.

Η πόρτα φτιαγμένη η μισή με πέταβρα (σανίδια)
χοντρά κι η άλλη η μισή έχοντας από γυαλί
ένα παράθυρο μικρό να μπαίνει λίγο φως,
σαν τ'  άκουγες να τρίζει, σ' έπιανε πανικός.

Σ' ένα μικρό χολάκι ήταν μια παλιά δίφυλλη
ντουλάπα από την προγιαγιά κι από την άλλη τη
μεριά, ένα παλιό σεντούκι με κάμποσα προικιά
απ' τη νοικοκυρά.

Ένας μπερντές χώριζε το χολ
απ' το δωματιάκι, αμέσως δεξιά ήταν δυο παράθυρα μικρά
κι απ' όξω σίδερα χοντρά και σταυρωτά που χώραγε να μπει
ένα μικρό παιδί κι ανάμεσα απ' αυτά μια ραπτομηχανή
που κάθονταν κι έραβε η μάνα η μικρή.

Δίπλα της ένα μικρό παλιό τραπέζι με δυο ψάθινες καρέκλες
και πίσω απ' τη γυναίκα ένα κρεβάτι
σιδερένιο στη γωνιά. Ένας καναπές στη μία
τη μεριά, στη μέση μία κούνια κι ένα μωρό λίγων μηνών
κοιμότανε γλυκά.

Πίσω απ' την κούνια ήταν το μπουχαρί (τζάκι)
και πάνω στο πρεβάζι του δυο-τρεις εικόνες
κι ένας σταυρός ήταν το εικονοστάσι κι αναμμένο
το κρεμαστό καντήλι που σκόρπαγε το φως.
Πέρα στην άλλη τη μεριά έκαιγε το λαμπόγυαλο και έδινε κείνη τη στιγμή μια
απαλή και ζεστή θαλπωρή και όλα ήταν καθαρά, πολύ σχολαστικά και με πολύ
σειρά.

Ο άντρας της ο Λουκάς βρίσκονταν τ' ανάσκελα
ξαπλωμένος με τα χέρια του κάτω απ' το κεφάλι
και με μισόκλειστα μάτια, αφουγκραζόταν
πώς έπεφτε η βροχή.

«Κράουουου! Μπουμ!» ακούστηκε βροντή
και σείστηκε η κάμαρη και η σκεπή μαζί.
Με τι μανία έπεφτε, τι πείσμα, τι θυμό και θύμιζε
κατακλυσμό απ' τον παλιό καιρό.
Κι απ' τα πολλά πέρασαν τα νερά στην τρύπια στέγη
κι άρχισαν να στάζουν και από το τζάκι το σβηστό αργά-αργά, μες στη σιγή της
κάμαρας,
κυλούσε ένα αυλακάκι.

Πάλι ξανάστραψε γερά, έπεσε κι άλλη βροντή
κι ο σκύλος έκλεγε, ο δόλιος, μονάχος στη βροχή.
Μεγάλη ακαταδεξιά που του 'χε ο Λουκάς!
Τέτοιες στιγμές τρομαχτικές να μένει μοναχός,
άσκεπος κι απροστάτευτος δεν άντεχε κι αυτός.
Κι αφού γάβγισε για άλλη μια φορά, σταμάτησε
και δίπλωσε στα σκέλια την ουρά.

«Φραπ!» «Χραπ!» Φραπ!» «Χρουπ!»
άκουγε ο Λουκάς που 'ταν τ' ανάσκελα ξαπλωμένος
το θόρυβο που έρχονταν απ' έξω, μα τέτοια
η προσήλωση που είχε στη βροχή,
δεν έδινε σημασία και ούτε προσοχή.

Μόνο που βυθιζότανε ακόμα πιο πολύ με μια αίγλη γλυκιά
 που του 'φερνε ηρεμία και χάνονταν μακριά.
Μα ήρθε ξανά ο θόρυβος επίμονος και ασταμάτητος ετούτη
 τη φορά και τ' αποφάσισε να σηκωθεί,
το σκύλο του να πάρει που ήταν στη βροχή.

Κι έπεφτε η νεροποντή, έπεφτε ασταμάτητα
με τέτοιο πείσμα και θυμό, που έδειχνε πως
θα γινόταν η αυλή, λίμνη ή θάλασσα.     
Την πόρτα ανοίγει ο Λουκάς και βλέπει, αντί σκύλο,
μια γριά να κάθεται ανακούρκουδα και τη γυρτή την πλάτη της στην πόρτα του
να τρίβει.
Και ξαφνικά, σηκώνεται αυτή με μιας και δίχως
να καταλάβει βρέθηκαν στο λαιμό του τα δυο κρύα
χέρια της να τον σφίγγουν, να τον σφίγγουν τόσο πολύ
που ένιωσε τη γεύση του χάρου να τον τυλίγει
με χνώτα παγωμένα.

Έκανε προσκλητήριο συγκεντρώνοντας όλες του
τις δυνάμεις να παλέψει και με μια απότομη κίνηση
έπιασε γερά τα παγωμένα χέρια της να ελευθερωθεί

Άνοιξε τα χέρια της αυτή διάπλατα,
σηκώθηκε όρθια για να φανεί στο φως
της αστραπής η μεγάλη της ασχήμια κι η κακία της.
Ψηλή, πάνω από δύο μέτρα και αδύνατη,
με μια γαμψή μύτη και πάνω της πλαισιωμένες,
σαν με αγκαθωτό σύρμα, άγριες τρίχες, που καθώς το μεταλλικό φως της
αστραπής έπεφτε πάνω της
κι έλιωνε, έμοιαζε δέκτης που απορροφούσε όλη την άγρια
ενέργεια εκείνης της νύχτας.
Με τα μακρουλά δάχτυλα και τα τρομερά νύχια της μάζευε
τα μαλλιά της, που πέφτανε στα κόκκινα, θολά και άγρια μάτια της που
σπιθοβολούσαν κι ένα πανωφόρι σκέπαζε τη μεγάλη καμπούρα στις πλάτες της.

Άρχισε να γελά τόσο άγρια, δυνατά και άσχημα,
που απέναντι απ' την αυλή ένας ξερότοιχος άφησε έναν
υπόκωφο θόρυβο από το γκρέμισμά του.
«Αααα! Χα, χα,  χαααα...!» αγριογέλασε γεμίζοντας την ψυχή του Λουκά με
φρίκη και τρόμο.

Ξανά ούρλιαξε βγάζοντας τρομερά παρατεταμένα
«α, αα, ααα!» και χύθηκε επάνω του πιάνοντας τον
ξανά απ' το λαιμό.                             
Η πάλη άρχισε πιο εχθρική και επιθετική
και η φωνή του Λουκά ακούστηκε με τρόμο
κι ανατριχίλα:

«Ποια είσαι, τι θέλεις από μένα;» της λέει
και προσπαθεί ν' απελευθερωθεί.
«Χα!, πια είμαι; Η Μοίρα σου είμαι. Δε με βλέπεις;
Ήρθα να σε πάρω!» του λέει με φωνή ειρωνική
και υστερική.

Και όπως παλεύανε κι οι δυο,  βλέπει την πόρτα,
η Μοίρα, που ήταν ανοιχτή και ρίχνει μια ματιά
στη ραπτομηχανή.
Αμέσως τράβηξε τα χέρια της απ' το Λουκά,
σκούμπουσε τα μανίκια της που κρέμονταν ως κάτω
και με μια άγρια φωνή ορμά σαν αστραπή επάνω
στη γυναίκα.
«Αυτή θέλω.. αυτή!» λέει και πετάχτηκε σαν σαΐτα πάνω
στη Στέλλα πιάνοντας την απ' το λαιμό
και ο Λουκάς ορμά κι αυτός πάνω της γραπώνοντας άγρια
τον πέτσινο λαιμό της φωνάζοντας δυνατά πίσω της:

«Αν είσαι εσύ η Μοίρα μου, γιατί με καταδιώκεις;»
Μα αυτή δεν αποκρίθηκε. Το μόνο που νοιαζότανε
να πνίξει τη γυναίκα.
Κι η πάλη άρχισε ξανά, γερή και τόσο δυνατή
που έτριξαν τα τζάμια και η σκεπή μαζί.

Δυο-τρεις σταγόνες πέσανε περνώντας το τρύπιο τους ταβάνι
κι έπεσαν στο χέρι του.
Ο σκύλος άρχισε να φωνάζει και να κλαίει πολύ.           
Η Μοίρα έφυγε, ποιος ξέρει γιατί,
κι ο Λουκάς πετάχτηκε αλαφιασμένος.
Κι όπως ξανάστραψε του φάνηκε πως η Μοίρα
φεύγοντας άφησε τη σκιά της να αποτελειώσει
το έργο της πνίγοντας τη γυναίκα του.

Μα πάνω στου ύπνου τις φωνές, του τρόμου ιαχές
και του Λουκά η προσπάθεια να ελευθερωθεί,
ξύπνησε και η Στέλλα και σαν την είδε δίπλα του
ησύχασε με μιας.
Άναψε τον αναπτήρα δίνοντας μια σπίθα
κι απλώνοντας το χέρι του δίπλα στο λαμπογυάλι
που είχε ξεψυχήσει, το άναψε και ήρθε φως.
Αφουγκράστηκαν κι οι δυο την κούνια που μέσα της κοιμόταν
το μωρό και κάπως ησύχασε.

-Όχου! Ορέ μανούλα μου, τι ήταν αυτό που έζησα!
Τι ήταν αυτό που είδα! Τι τρόμο πέρασα
και τι ανατριχίλα!, λέει σιγά και σταυροκοπείται
πηγαίνοντας προς την πόρτα.
Αυτό δεν ήταν όνειρο, δεν ήταν εφιάλτης...

Σκύβει, βάζει αφτί, ακούει ελαφρά το τρίψιμο
να εξακολουθεί να υπάρχει και με τους πιο
δυνατούς χτύπους της καρδιάς που δεν ένιωσε ποτέ,
ανοίγει την πόρτα του σιγά.

Ήταν η «Νόρα», μούσκεμα απ' τη βροχή.
Σαν είδε το Λουκά άρχισε με χαρά να κουνάει
τη βρεγμένη της ουρά, τινάχτηκε στα γρήγορα
και έτρεξε να κρυφτεί κάπου σε μια γωνιά.

Έτρεξε ο Λουκάς τσαλαβουτώντας στα νερά
στο διπλανό δωμάτιο και φώναξε τη μάνα.
Κι εκείνη δεν κοιμότανε όπως κι η Ουρανία.
Αυτή η καταιγίδα μες στο γαϊδουροκαλόκαιρο
τις είχε ξυπνητές.

Άναψε το λαμπόγυαλο κι άρχισε να λέει σιγά
στη μάνα και στην αδερφή όλα κατά σειρά,
αυτά που είχε δει και ήταν ζωντανά.
Σταυροκοπήθηκε με τη σειρά της και αυτή,
πήρε θυμίαμα, κάρβουνο κι έβαλε φωτιά.

Σταυροκοπήθηκε ξανά κι άρχισε προσευχή,
με ξόρκια τα δαιμονικά και όλα τα κακά στοιχειά
να διώξει μακριά.

Πέρασε όλη η νύχτα σα να 'ταν στοιχειωμένη
κι άρχισε αργά-αργά να φεύγει παίρνοντας μαζί της
του ύπνου τ' αγαθό κι άφησε γι' αντάλλαγμα
τον τρόμο το φριχτό.

Απόμεινε λες κι είχε ξεχαστεί μονάχη η βροχή.
Και σαν απόκαμε, κοντά στο γλυκοχάραμα,
σταμάτησε κι αυτή.

Μόνο ο αγέρας κάλπαζε, έτρεχε σαν τρελός,
τούτη η νύχτα η θολή τον τρόμαξε πολύ.
Γαλαζωπή και ζωηρή άρχισε να έρχεται η μέρα
και πέρα στον ορίζοντα να χύνονται οι αχτίνες
και όλες οι νεραυλακιές, που κόπασαν πολύ
έξω στο καλντερίμι, σταμάτησαν κι αυτές.

Κι αφού όλα περάσανε κι ηρέμησαν ξανά,
νοιάστηκε και ο Λουκάς να σιάξει τις ζημιές,
άλλες που ήταν υλικές κι άλλες ψυχικές».

Απο το «Οι σειρήνες της ξενιτιάς» του Βάιου Φασούλα
  06-12-2019