Από τον Βάιο Φασούλα, στον αδελφό του Κώστα Στεργιόπουλο 
Αφιερώνεται στη μνήμη των πέντε απαγχονισμένων ΕΠΟΝιτών απ’ τους Γερμανούς στα Τρίκαλα στις 18 Απρίλη 1944, στις οικογένειές τους και σε όλους τους αγωνιστές της Λευτεριάς.



Κι ήταν πάλι ένας παλιότερος Απρίλης! Εξίσου ζοφερός, όπως και σήμερα. Μαύρος τότε· φασιστικός. Δολοφονούσε ήρωες, αγωνιστές της δημοκρατίας·  της λευτεριάς. Δημοκρατικός σήμερα. Δημιουργεί επαίτες και τους οδηγεί στη φυγή και στην αυτοχειρία. Ένας νεότερος Απρίλης του 21ου αιώνα.





Γιος της Ασχήμιας· αμείλικτος διώκτης της Μνήμης· δήμιος των Αξιών. Το μόνο που δε κατάφερε να νικήσει, ήταν και είναι η μνήμη, οι χτύποι του ρολογιού και οι χτύποι της καρδιάς. Ήταν χτύποι που άφηναν ήχους ατσαλιού, ήχους που φτάνανε στα λιμάνια την ώρα που φεύγαν ή που ερχόταν τα καράβια… «Ήχοι που έφταναν και στα σχολειά. Που λιγοστό και κρυφά το φως περνούσε. Για να πνιγεί κι αυτό μέσα στον τρόμο, στη σιωπή.

Κι εκείνα που ακούγονταν κούφια σαν πεθαμένα. Και τ’ άλλα των φυλακών και των δικαστηρίων. Με τη συνοδεία σφυριών και θανατικών ποινών. Και τ’ άλλα στις φτωχικές πλατείες.

Που πάνω τους πέφτανε απ’ τις κρεμάλες οι σκιές. Σήμαντρα, τα ρημάδια, γίνονταν πολλές φορές. Καθώς ο δείχτης κόλλαγε στο μηδέν…


Μα το χαμόγελό του δεν έπαψε να λάμπει
Κι οι λιόμαυρες λαμπύθρες του φαίνονται καθαρά
Μέχρι και της καρδιάς τους χτύπους του ακούω
Όταν στον ύπνο μου φορές πολλές
Που στα κλειστά μου μάτια μια κρούστα μένει
Σαν του αποβροχάρη Απρίλη αύρα, την πνοή και την λαλιά…»

Τρίκαλα, 17 τ’ Απρίλη   www.fasoulas.de   [email protected]