( Ο α π ο λ υ ό μ ε ν ο ς )
Αφιερώνεται στους κρατούμενους των σωφρονιστικών καταστημάτων του κόσμου, στους σωφρονιστές, στα Κράτη και στις πολιτείες, σε κάθε σωφρονιστικό κατάστημα της Ελλάδας, στον κάθε κρατούμενο-απεργό πείνας και διαφόρων συνθηκών του 21ου αιώνα, στον κάθε Σωφρονιστή που διαμαρτύρεται για την εσωτερική ανάρμοστη συμπεριφορά των υπευθύνων, για το ανύπαρκτο αλλά κομματικό Κράτος και τη μολυσμένη πολιτεία που εσκεμμένα ή μη δολοφονεί ή μετατρέπει τους φυλακισμένους σε χρήστες, εμπόρους και πόρνους και την κοινωνία σε γελαδοπάζαρο.
«Να θέλουν να μάθουν ποιος είμαι εγώ,
τώρα που είμαι λεύτερος, νιώθω πουλί και ανοίγω φτερά
και ξεφεύγω απ’ τα πόδια μου τα σάπια σανίδια
που μου βάζουν ξανά
Τα θολά νερά που πληθαίνουν γοργά τα ξεφεύγω κι αυτά.
Καταρράκτες ανθρώπινοι τα ωθούν με ηλεκτρονικούς
υπολογιστές
για να πνιγώ καλά και μαζί μου, ίσως, κι εσύ και να θέλουν
να μάθουν πολλά
Έναν μοντέρνο φάκελο τον έχουν μπροστά,
με σαδισμό τον κρατούν αγκαλιά και να μάθουν ζητούν:
Πώς κατουρώ!
Αν κάνω έρωτα, το θέλουν κι αυτό
Τι κάνω και ποιον Θεό προσκυνώ
Τι κάνω τη μέρα, τι κάνω τα βράδια
Τι κάνω στον ύπνο μου κι όταν ξυπνώ
Τι κάνω από φάρμακα και γιατροσόφια
Αν παίρνω αντίδοτα που διώχνουν τη νάρκη
Αν βρήκα δουλειά και τρώω ψωμί
Αν μιλάω πολύ, τους νοιάζει κι αυτό
Και γιατί να μιλάω, τους καίει πολύ…»
Βάιος Φασούλας
Τρίκαλα
18 του Ιούνη του 2020




Επιστροφή








