Μαύρο βαρύ το σύννεφο
που έσυρε ο πουνέντες.
Σκοτείνιασε όλη η γης
σιώπησαν οι λεβέντες.
Τα λούλουδα λυγίσανε,
ξάσπρισαν τα χορτάρια.
«Κακό σημάδι απ’ το Θεό»
είπαν τα παλικάρια..
Ευθύς μορφή κινήθηκε!
Ορθώθη και ελάλη:
«Ήρθ’ ο καιρός να ζήσουμε,
ελεύθεροι και πάλι»
Είν’ ο γενναίος στρατηγός
τους Έλληνες σηκώνει,
τον λένε γέρο του Μωριά
τον λεν’ Κολοκοτρώνη.
Είν’ ο μεγάλος στρατηγός
τους Έλληνες ενώνει,
τον λένε γέρο του Μωριά
τον λεν’ Κολοκοτρώνη.
«Μην σκύβετε Ελληνόπουλα.
Μην σκιάζεστε αντρείοι!
Μαζί μας είναι ο Θεός,
η Παναγιά κι Αγίοι.
Τα λάβαρά περήφανα
με τον Εσταυρωμένο,
το γιαταγάνι σας γερά
στο χέρι σας σφιγμένο!
Γιομήστε τα ντουφέκια σας!
Χυμήξτε σαν γεράκια.
Να χαλαστεί ο Δράμαλης
Εδώ στα Δερβενάκια!
Είν’ ο γενναίος στρατηγός
τους Έλληνες σηκώνει,
τον λένε γέρο του Μωριά
τον λεν’ Κολοκοτρώνη.
Είν’ ο μεγάλος στρατηγός
τους Έλληνες ενώνει,
τον λένε γέρο του Μωριά
τον λεν’ Κολοκοτρώνη.




Επιστροφή








