Και ένα άρθρο του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα το 1881







- Με αφορμή την προσάρτιση της Θεσσαλίας με την Συμφωνία της Κωνσταντινουπόλεως.
- Η "κόντρα" Κουμουνδούρου - Τρικούπη για τον αποκλεισμό περιοχών της Θεσσαλίας και Ηπείρου από την ένωση με την Ελλάδα


Η Συμφωνία Κωνσταντινούπολης (1881)

Ήταν διμερής συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πουσυνομολογήθηκε τελικά στις 28 Μαρτίου του 1881 στη Κωνσταντινούπολη, ημερομηνία της τελευταίας συνεδρίασης όπου και καθορίστηκε μεταξύ των δύο Βασιλείων η γραμμή των νέων συνόρων.

Η Συμφωνία αυτή είναι ιδιαίτερα ιστορική για την Ελλάδα που δικαίωσε ένα όνειρο αιώνων. Σύμφωνα με τη Συμφωνία αυτή παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Βασίλειο οι πρώην οθωμανοκρατούμενες περιοχές της Θεσσαλίας και ένα τμήμα της Ηπείρου, ο νομός της Άρτας.

Το δε Ελληνικό Βασίλειο υποχρεώθηκε στην αποζημίωση όλων των τουρκικών περιουσιών των κατοίκων που υπήρχαν στις περιοχές αυτές. Όλες τις επιμέρους συμφωνίες, κατά περιοχή, της Συμφωνίας αυτής υπέγραψαν τελικά και οι Πρέσβεις των Μεγάλων Δυνάμεων κατά τη Σύμβαση Κωνσταντινούπολης (1881) που ακολούθησε δύο μήνες μετά, επίσης στην Κωνσταντινούπολη.

Η Συμφωνία αυτή επικυρώθηκε με ιδιαίτερη Σύμβαση στις 2 Ιουλίου 1881.


"Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΚΑΤΑ ΤΟ 1881"

Του Κ. Παπαρρηγόπουλου

Καθ’ ον χρόνον πάσα ή Θεσσαλία εκτός του διαμερίσματος Έλασσόνος καί μικρόν τμήμα Ηπείρου περί τήν Άρταν κατελαμβάνετο ύπό τοϋ 'Ελληνικού Στρατού γενικόν αίσθημα άνάμικτον χαράς όμου καί λύπης κατείχε σύμπαν τό Ελληνικόν Έθνος, χαράς μέν διά τήν ελευθέρωσιν τμήματος οπωσδήποτε σπουδαίας χώρας έλληνικής, λύπης δε διότι απεκλείοντο των νέων ορίων ή Ήπειρος μετά τής Πρεβέζης, τοϋ Μετσόβου καί τών Ιωαννίνων.

Μεγίστην θλίψιν ένεποίει ιδίως ό αποκλεισμός τοϋ έν Ήπείρω μεγάλου κέντρου τοϋ Έλληνικοϋ βίου καί τών ελληνικών γραμμάτων καί τής έλληνικής παιδεύσεως τών Ιωαννίνων, τήν γενικήν δέ τό έθνος σύμπαν κατέχουσαν άθυμίαν, έλαβε νυν ώς όπλον ή άντιπολίτευσις ίνα έπιτεθή έναντίον τής έκτελεσάσης τήν περί ένώσεως άπόφασιν τής έν Κωνσταντινουπόλει διασκέψεως τοϋ 1881 κυβερνήσεως τοϋ Αλεξάνδρου Κουμουνδούρου.


Ό συνετός ούτος καί φιλόπατρις πολιτικός άνήρ έξετίθετο νυν εις μυρίας κατακραυγάς καί καταγγελίας άνυποστάτους ύπό μερίδος τοϋ άντιπολιτευομένου τύπου άνδρες δέ πολιτευταί έπιφανείς οί Χαρίλαος Τρικούπης, ο νεαρός πολιτικός Δημήτριος Ράλλης, ό τέως έν Λονδίνω πρεσβευτής Α. Κοντόπουλος καί άλλοι έφαίνοντο δίδοντες άφορμάς εις τά έναντίον του άνδρός καταγγελλόμενα.


Έν μέσω τοιαύτης διαθέσεως τών πνευμάτων έγένετο ή διάλυσις τής Βουλής κατ’ άπαίτησιν γενικήν ίνα διά νέων έκλογών άντιπροσωπευθή έν τή Βουλή καί ή Νέα Ελλάς τών άρτι προσαρτηθεισών χωρών.

Αί νέαι έκλογαί παρά τάς προσδοκίας πολλών άπέβησαν έναντίον τής Κυβερνήσεως Α. Κουμουνδούρου καί υπέρ τής ύπό τόν Χαρ. Τρικούπην συνταχθείσης άντιπολιτεύσεως, το δέ παράδοξον ήτο ότι αύτοί οι έκλεγέντες αντιπρόσωποι τών νέων χωρών έτάχθησαν μετά τής άντιπολιτεύσεως, οϋτω δε έπήλθεν ή πτώσις του 'Υπουργείου Α. Κουμουνδούρου καί ό σχηματισμός του νέου 'Υπουργείου ύπό τόν Χαρίλαον Τρικούπην.

Έν τή νέα Βουλή πολλοί ήκούσθησαν έπικρίσεις καί κατακραυγαί έναντίον του 'Υπουργείου Κουμουνδούρου διά τήν ύπό τούτου έγκατάλειψιν τής Ηπείρου.

Μάτην ό έντιμος καί φιλόπατρις πολιτικός άνήρ έπεκαλείτο τό αδύνατον άλλοίας πολιτικής άντιμαχομένης προς τήν άπόφασιν των Μεγάλων Δυνάμεων καί έκθετούσης τό κράτος εις κινδύνους πολέμου πρός τήν Τουρκίαν.

Οί έκ Θεσσαλίας μάλιστα βουλευταί είτε άπό ακραιφνούς φιλοπατρίας ύπερβαλλούσης έλαυνόμενοι είτε έκ πολιτικών έλατηρίων ζήλου ύπερβολικοϋ ήσαν οί έξεγειρόμενοι έναντίον τής πράξεως τού Κουμουνδούρου μεταξύ δέ αύτών συγκατελέγετο καί αύτός ό μνημονευθείς τέως πρεσβευτής έν Λονδίνω Α. Κοντόσταυλος ό προτρέψας τον Κουμουνδούρον εις τήν αποδοχήν των αποφάσεων τής συνδιασκέψεως τής Κωνσταντινουπόλεως, ο μνημονεύσας καί τάς πρός αύτόν δηλώσεις τού Άγγλου ύπουργού των Εξωτερικών λόρδου Γράνβιλ, ότι ή Αγγλία δέν ήτο δυνατόν μόνη, χωριζομένη άπό τής συναυλίας τών άλλων Δυνάμεων, νά βοηθήση τήν Ελλάδα εις τήν διεκδίκησιν τών άποκλεισθεισών έν Θεσσαλία καί έν Ήπειρω χωρών.


Αύτός λοιπόν ο τέως πρεσβευτής κατακρίνων νύν τήν πολιτικήν τού πεσόντος υπουργείου, ελεγεν ότι όσα άπό τού Λονδίνου έλεγε πρός τήν Κυβέρνησιν, έλεγε ταϋτα έκτελών καθήκον πρέσβεως καί ότι νύν ώς βουλευτής έδικαιοϋτο νά κατακρίνη τό τελεσθέν έργον.

Ταύτα πάντα ώς καί αι τού τύπου έπιθέσεις καί τινες άγενείς συκοφαντίαι καθαπτόμεναι τής φιλοτιμίας του άνδρός έπίκραναν αυτόν βαθύτατα καί έπετάχυναν τό μετά πολυώδυνον νόσον έπλεθόν μετ’ όλίγον (τή 26 Φεβρουαρίου τοϋ 1883) τέλος τής ζωής αύτοϋ.

Ό ούτως άδικηθείς καί τραγικώς όπωσοΰν τελευτήσας τόν βίον πολιτικός άνήρ ΰπήρξεν είς τών άριστων έμφρονεστάτων καί έπί άκραιφνεΐ φιλοπατρία διακρινομένων τών μέχρι της έποχής εκείνης πολιτικών άνδρών τοϋ Έλληνικοϋ Βασιλείου.


Ίσως η πολιτική ην μετήλθε κατά τήν λεγομένην μεταπολίτευσιν τοϋ 1862 μετασχών ήθικώς τής έναντίον τοϋ Βασιλέως Όθωνος συνωμοσίας είναι επιδεκτική έπικρίσεως τινός, άλλ’ έν πάση άλλη πολιτεία αύτού έπίτε τοϋ βασιλέως Όθωνος έν τή Εθνική Συνελεύσει τοϋ 1863 - 1864 καί επί τής βασιλείας τοϋ Γεωργίου Α' ύπήρξεν ύπό έννοιαν έθνικής πολιτείας, άμμεμπτος καί έθνοφιλής διά τοϋτο καί ή μνήμη αύτοϋ μετά θάνατον ύπήρξεν εύλογητή παρά τω έλληνικώ λαώ μετά σεβασμού μνημονεύοντος τοϋ βίου καί τής πολιτείας τοϋ άνδρός.

Κ. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ





Save Save Save Save