.gif)
Από τη Λάρισα διασώζεται μια απόφαση των μέσων του 18ου αιώνα, για τη ρύθμιση της αντιδικίας ανάμεσα στους «πανάδες» και τους «μανδηλάδες» των Τρικάλων.
Με την απόφαση αυτή οι πανάδες είχαν δικαίωμα να δουλεύουν «όλην την άσπρην τέχνην», ενώ οι μανδηλάδες μόνο τα γαλάζια νήματα και ούτε καν τα απαραίτητα «ασπρικά» για τη δική τους ενδυμασία.
Τό 1734 αναγνωρίζεται εις τήν συντεχνίαν των πανάδων τό δικαίωμα τής αποκλειστικής πωλήσεως ζωναριών και άλλων ειδών.
Επειδή οί σερτζήδες των Τρικάλων ήρχισαν νά πωλοϋν εις τούς πελάτας των ζωνάρια, οί ύφασματέμποροι, οί όποιοι εΐχον τό μονοπώλιον τοϋ είδους, άντέδρασαν καί κατώρθωσαν νά συναφθή έπίσημος συμφωνία κατοχυρώνουσα τά δικαιώματά των καί έξασφαλίζουσα τήν παρ’ αύτών άποκλειστικήν πώλησιν όχι μόνον των ζωναριών, άλλά καί άλλων ειδών. Παραθέτω τό κείμενον
τής συμφωνίας:
«Έν τώ παρόντι γίνεται δήλον, ότι τοΰ έν τή πολιτείμ ταύτη Τρίκκης, ρουφετίου τών πανάδων έχοντος εξ άρχής είδη τινά πωλούμενα παρ’ αύτοΰ μόνου καί θελήσαντος ήδη τοΰ ρουφετίου τών σερτζίδων παραβήναι ταύτην τήν συνήθειαν καί πωλήσαι εκείνα άπερ μόνω τώ τών πανάδων ρουφετίφ έξην πωλεΐν, διαφορά περί τούτου ήκολούθησε μεταξύ τούτων τών δύο ρουφετίων, περί ής διαφοράς παρασταθέντες έκατέρου ρουφετίου οί χρησιμώτατοι μαγίστορες, καί λογοτριβήν ποιήσαντες, τελευταΐον είρήνευσαν στέρξαντες νά φυλάττωνται ώς εξ αρχής ήσαν, καί εκείνα όποϋ μόνοι οί πανάδες έπώλουν, πάλιν ούτοι μόνοι νά τά πωλώσιν.
Είσί δέ ταϋτα ζωνάρια καθαροκόκκινα, μπεκιάρικα, δαλά, χεχραμνιαΐς, καρατοσάκια, γαλάζια μανδύλια μόστραις κόκκιναις, καί γαλάζιαις, καί πεσχιρόπουλα βαμβακερά μικρά. Ταϋτα έστερξαν καί εύλογοφανές έκρίθη νά τά πωλώσι μόνοι οί πανάδες καί οί σιρτζίδες νά μή τολμώσι νά πωλοϋσι τί τούτων, εί δέ ποτέ τινι τών σιρτζίδων γίνεται χρεία νά δώση εις κανέναν μουστερήν αύτοϋ, νά όφείλη νά άγοράζη τοϋτο παρά τών πανάδων καί νά τό πωλή τώ βουλομένω.
Έν δέ τοΐς έργαστηρίοις αύτών νά μή έχωσιν άδειαν νά έπισωρεύωσι πράγμα τοιοϋτον καί νά τό έχωσι νά τό πωλώσιν. "Οθεν εις τό μένειν ταύτην τήν συμφωνίαν κεκυρωμένην, καί άμετάθετον έστρώθη ύπόθεσις αΰτη έν τώ παρόντι ίερώ κώδικι εις διηνεκή καί μόνιμον μνήμην.
+Ό Λαρίσσης ’Ιάκωβος βέβαιοί, ,αψλδ' Μαΐου ».
Νέα συμφωνία μετά τετραετίαν καταργεί τό προνομίαν τών πανάδων διά τά ζωνάρια.
Τόν ’Ιούλιον τοΰ 1738 διά νέας συμφωνίας κατηργήθη κάθε περιορισμός εις τήν πώλησιν ζωναριών.
«Έν έτι χιλιωστώ έπτακοσιωστώ τριακοστώ όγδόω ’Ιουλίου ιδ' ένώπιον τής ήμών ταπεινότητος καί τών έντιμοτάτων κληρικών παρασταθέντες οί πρωτομαΐστορες καί μαΐστορες τών δύο ρουφετίων τών τε σερτζίδων καί πανάδων καί λογοτριβήν ποιήσαντες ικανήν διά τήν άνωθεν συμφωνίαν ήν είχον πρότερον, άπεφάσισαν είς τό έξής νά είναι έλεύθερον τό ρουφέτιον τών συρτζίδων καί νά πωλή τά ζωνάρια άνεμποδίστως.
Όθεν καί είς τήν περί τούτου δήλωσιν έστρώθη καί τό παρόν έν τώδε τφ ίερώ κώδικι.
+ Ό Λαρίσσης Ιάκωβος.»
Αυτές πληροφορίες ερεύνησε και δημοσίευσε ο γυμνασιάρχης Γεώργιος Δ. Παυλίδης καθηγητής φιλόλογος στις εφημερίδες των Τρικάλων «Θάρρος» και «Αναγέννησις» των ετών 1950, 1951, 1952 και 1955.
Πιο συγκεκριμένα:
Θάρρος Τρικάλων τής 8ης Ιανουαρίου, 19ης καί 26ης Φεβρουάριου, 10ης Μαρτίου, 2ας, 16ης, 19ης καί 26ης Απριλίου και 11ης Μαίου 1950, Αναγέννησις Τρικάλων 20ής Αύγούστου 1950 καί 2ας Ιουνίου 1955, Νέος Αγών Καρδίτσης 16ης καί 30ης Ιουλίου 1950 καί 2ας Ιουνίου 1955
Ανέκδοτα έγγραφα που βρέθηκαν σε κώδικες της Εθνικής Βιβλιοθήκης και που αναφέρονται στα διάφορα επαγγέλματα (συντεχνίες ή συνάφια και ισνάφια από το αραβικό esnaf) του Βαρουσίου που ασκούσαν οι "Βαροσλήδες", κάτοικοι της Χριστιανικής συνοικίας της πόλης μας στα χρόνια της Τουρκοκρατίας
ΠΗΓΗ:
ΘΕΣΣΑΛΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ
ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΕΚΔΟΣΙΣ
ΕΠ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΟΓΔΟΗΚΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΟΣ
(1 8 8 1 — 1 9 6 1)
ΑΠΟ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
ΚΑΙ ΕΝΩΣΕΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΑΘΗΝΑΙ 1965
ΕΚΔΟΤΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΩΝ
Ακολουθεί:
5) Τό καταστατικόν τον γυναικείου επαγγελματικού σωματείου τών σαπωνοποιών Τρικάλων (1738).
Επιστροφή
